De meisjes en de man in Middelstum

Gepost door Nieske op 22 maart

De meisjes en de man in Middelstum

Dinsdagavond 21 maart 2017. De wereld om me heen wil vandaag dat ik ga winnen, denk ik. Vanmorgen heeft de lente bij mij en ons allen aangebeld en ze was gehuld in zonnekleren. Langzaamaan wint het licht deze weken bovendien terrein op het donker, elk etmaal komen we dichterbij. Als ik om tien over 7 arriveer bij onze stamkroeg, tekent de lucht boven de stad nog steeds blauw. Ik voel me licht en blij van binnen, wat versterkt wordt door het zien van de meisjes. Twee auto’s staan te wachten, ik zie enthousiaste gezichten. In de achterste wagen blijkt een eenzame Ilse achter het stuur te zitten. Als ik het portier open, waarschuwt ze: ‘Ik ben net ziek geweest, hoor!’ Ze wil me niet aansteken, zegt ze, maar ik kruip toch lekker bij haar. We kunnen in het leven niet alles voor zijn, zo meen ik, wie weet überhaupt wat ons morgen staat te wachten. En mocht de griep je te pakken krijgen dan zijn er eventuele partners die je kunnen verzorgen. De mijne brengt mij in dat soort situaties altijd liefdevol kopjes thee, daarbij opmerkend dat ‘het wel even lekker rustig is zo, zonder dat gelul van jou de hele dag’.

We rijden het vallen van de nacht tegemoet, Ilse en ik, elkaar op de hoogte stellend van de laatste ontwikkelingen in dagelijkse levens. Ze vertelt dat ze afgelopen jaren twee maal een auto in de prak gereden heeft, zo jammer, en dat ze daarom nu deze barrel heeft gekocht. De wagen ademt het lange gebruik dwingend uit, ik voel het elke rijdende seconde sinds ik in Groningen het stuur van haar overgenomen heb. ‘Zal ik dan rijden?’ vroeg ik, toen ze aangaf zich niet lekker te voelen. Dat wilde ze graag, want ze was nog wat wiebelig en misschien ook wat onzeker door de ongevallen. Het is alsof ik thuiskom in deze bak. Hij doet me denken aan lang vervlogen tijden, tijden waarin mijn oude auto Edim en ik vaak samen op avontuur gingen.

Inmiddels is het duister als een laken over de landen gaan liggen, de velden trekken in schimmen aan ons voorbij. We rijden een nachtelijk Middelstum binnen en hoewel weinig zicht stel ik me zo voor dat er hier weinig veranderd is, de afgelopen eeuwen. Links duikt een oude kerk op, onverstoorbare huizen liggen aan onze rechterhand. Wat is het platteland toch prachtig, daar waar vaak maar zo weinig lijkt te bewegen. De mensen gaan voorbij, in al hun seizoenen, maar dorpskernen en statige bomen getuigen van ruimte en het alsmaar doorlopen van de tijd. Toch is het dorp wel degelijk veranderd, hoor ik later op de avond, want ook deze gemeenschap lijdt onder aardse bevingen.

We schaken in een mooie theeschenkerij. ‘We hebben de boel vanmiddag net gezellig gemaakt hier’, lacht een van onze gastheren,wijzend naar de zorgvuldig versierde paastakken die aan de houten plafondbalken hangen. Dat dacht ik niet, vriend, denk ik een beetje opstandig, en het mag hier wel wat warmer, want voor een klein zonnetje en wat ijsberen op de Noordpool kom ik mijn bed niet uit. Een mens moet het absoluut warm hebben, dat is van het grootst belang. Ik word op mijn wenken bediend, want even later legt men stukken Middelstums oerbos in de houtkachel. En bier is er ook. Dat begint er op te lijken.

In het voorste deel van het pand staan de meisjes inmiddels voor een kast met allerlei snuisterijen, van luxe zeepjes tot schoteltjes en jammetjes.

‘We hadden nu ook kunnen winkelen’, merkt iemand spijtig op.

‘Ik word hier altijd hebberig van’, klinkt een ander.

Laat een vrouw kiezen tussen Magna Carlsen worden en een minuut gratis winkelen in de Zara en haar keuze is snel gemaakt.

Men vertelt ons dat in het gebouw exposities worden gehouden. Wellicht ook healingsessies, meen ik, want hoewel het hier aangenaam is, hangt er ook een yogasfeer. De ruimte straalt uit ‘dat je vooral lekker jezelf moet kunnen zijn’. Geef mij café Hooghoudt.

Tien minuten later blijken naast de Sisters ook alle tegenspelers aanwezig. Het voelt heerlijk om weer met de meisjes in een speelruimte rond te lopen, want ze zijn, hoewel onbewust, weer lekker aan het rellen. Ze willen graag andere borden, die met de nummertjes en starten kan nog niet, want formulieren en pennen hebben ze niet. Is de koffie al klaar? Een Sister is haar telefoon kwijt, en kijk nou, wat zit je haar leuk!

Hier en daar zie ik veelbetekenende blikken en hoor ik onderdrukt gelach bij onze gastheren, want tjonge, wat heeft de ruimte zich gevuld met alles wat anders is dan normaal. Vrouwen zijn prachtig, maar ook wonderlijk en vanavond schuiven ze een bedaarde start resoluut aan de kant.

Dan zwijgt iedereen toch, waarna de uit duizenden te herkennen schaakstilte begint te spreken.

Over mijn partij kan ik het volgende zeggen. Soms onderneem je iets in je leven en soms doe je dat heel doelbewust. Je plant bijvoorbeeld een reis naar Barcelona of je organiseert een surpriseparty voor je beste vriend. Je had er van te voren goed over nagedacht, dat was het niet. Tickets waren vroegtijdig geboekt, er wachtte een hotel op je in het centrum van de Catalaanse hoofdstad, het hele adresboekje van je beste vriend beloofde te komen en de locatie voor het verrassingsfeest was schitterend. Maar achteraf bleek het allemaal toch enigszins tegen te vallen.

Het vliegtuig op weg naar Barca stort neer (Ld3), direct boven België, en IS blijkt de Ramblas te hebben opgeblazen. Over de surpriseparty: alle vrienden en familieleden zeggen op het allerlaatste moment af en de feestlocatie is ingestort door een beving met een kracht van acht op de schaal van Richter (Dh4) , zo eentje waar men in Middelstum alleen maar van kan dromen, omdat de NAM dan toch wel even heel rap met pegels over de brug moet komen.

Met andere woorden: ik ben snel nogal kansloos. Al ver voor de nekslag raak ik daardoor zo verschrikkelijk gefrustreerd, zo intens opgefokt, dat het niet leuk meer is. Niemand ziet het: ik kijk om me heen alsof ik op het punt sta enkel wat boodschappen in een winkelmandje te leggen. Maar veel te snel moet ik het gaan doen, andere opties zijn simpelweg niet voorhanden.

Ik neem nog een hap van mijn zouteloze yogacakeje.
Ik kijk naar de grond.
Ik werp een blik op Ilse, naast me.
Dan geef ik de man tegenover me de felicitatiehand en zucht ik hartgrondig: ‘Wat een ongelooflijke kutpartij! Ik wil er ook met geen woord over spreken!’ Men barst in lachen uit, de meisjes staan op van achter hun borden, ik hoor troostvolle woorden en ik krijg warme omhelzingen. Bij het zien hiervan merkt mijn tegenstander op: ‘Dat krijg ik nou nooit als ik verlies’.

Maarten komt ons ondersteunen. Hij doet een rondje langs de borden, maar vergeet daarbij Lydia te groeten, omdat het verlangen naar zelf een partijtje spelen alweer roept. ‘Is Maarten hier? En hij zegt niks? Het is uit!’ roept ze lachend. Later op de avond, als we nog een biertje doen in warm en sfeervol Hooghoudt, zie ik die twee naar elkaar lachen, te midden van ons anderen, los van elkaar, maar woordeloos samen.

Maria wint de partij! Ze laat later op de avond zien hoe mooi ze weer gespeeld heeft, echt prachtig! Dionne en Lydia houden lang heel dapper stand, maar ze redden het uiteindelijk niet. Jammer is het, maar de avond heeft weer eens goud gebracht.
‘Ik had bij de kapper moeten blijven’, zucht Dionne, terugkijkend op haar verlies. 
‘Ik had naar de kapper moeten gaan’, stel ik vast.

In Groningen lopen we even later gierend van de lach door het donker. Een van ons vertelt dat een theeschenkerij weliswaar leuk en aardig is, maar dat de concentratie niet toeneemt als je tegenstander ‘aan zijn balzak loopt te krabben en daarna zijn kont ook even meeneemt’. En gerochel tijdens de wedstrijd zou opgenomen moeten worden in diskwalificatiereglementen. Bovendien kon een van de heren wel erg slecht tegen zijn verlies. Nee, in Middelstum moet je de boel in de gaten houden, er is meer loos dan je denkt.

Blij gelukkig stappen we over de drempel van het café. Hier geen adem in- adem uit of sapjes voor een gezond leven in balans. Hier drinken we bier om in disbalans te geraken, te midden van mannen die niet aan hun zak krabben, althans niet waar wij bij zijn. Lang leve Sissa. En lang leve de Sisters, vooral de Sisters.