Author: SISSA 2 KNSB

Alweer zo’n fijne SISSA KNSB middag waarbij alle teams tegelijkertijd in één ruimte spelen. Alle voorwaarden zijn, afgezien van ons rating deficit, vervuld voor een prettig verloop van de wedstrijd. HSP is op voorhand het belangrijkste team waar het 1e als concurrent rekening mee moet houden. a Na de oorwassing door het 1e nog mikken op het kampioenschap lijkt wat pretentieus. Dus over op schema B: handhaven in de middenmoot. En ook: zoveel mogelijk punten afhandig maken bij titelconcurrenten voor het 1e. Opstelling: 1. Eric Jan (zwart) 1. Michel 3. Joris 4. Maarten 5. Ruben 6. Sophie 7. Daniël 8. Joshua

Ook nu weer een spelersoverschot, ondanks vier afmeldingen. Kan ik wedstrijdleider, teamleider en verslaggever zijn. En Writser, die ook wel eens wil spelen, kan worden uitgeleend aan het 3e. Als verslaggever maak ik er geen geheim van dat ik me verre hou van van uitweidingen over openingen en varianten. Moeten jullie zelf maar doen. Dus kan ik na een uur spelen me beperken tot de vaststelling dat er nog geen slachtoffers zijn gevallen.

Joshua is tevreden met zijn keuze voor f4 ipv d4, meldt hij opgelucht. Zijn stelling lijkt dat te bevestigen. Ruben wil evenmin iets rustigs en koos voor f5. Eric Jan heeft het op papier het zwaarst, maar er lijkt nog niets aan de hand. Geldt ook voor Michel die er een 2e flesje fuze thee in giet. Joris heeft het moeilijk. Zijn tegenstander zet hem al vroeg onder wat druk. Loperpaar ingeleverd en verbruikt veel tijd. Maarten daarentegen heeft de halve tent al afgeruild en is bezig een mooi loperpaar tot volle wasdom te laten komen. Sophie moet constant kleine dreigingen pareren. Daniël heeft het ook al niet makkelijk. Lijkt door activiteit van de twee vijandelijke paarden een pion te verliezen. Wel ongelijk gerokeerd.

Even het tegenstandertje van Justin complimenteren met zijn hoodie in schaakbordpatroon.”Dank je”, zegt het ventje. Een tijdje later vertrouwt hij me in het voorbijgaan toe: “deze kun je in de HEMA kopen”. Dus fluks naar dit icoon van vaderlandse ondernemingszin en wederopstanding zou ik zeggen tegen degenen die aan de buitenwereld willen laten zien wat het zwaartepunt is van hun activiteiten. Ondertussen Diederick betrapt op het nuttigen van een gehaktbal vóór drie uur ‘s middags. ‘Had nog niet zoveel gegeten’, verontschuldigt hij zich. Dat komt van al dat gezuip op vrijdagavond. Kon ook kiezen voor een volkorenbroodje kaas, maar nee, Ria’s opwarmkunsten waren blijkbaar te verleidelijk.

Joshua krijgt een remise-aanbod. Wil hij niet aannemen, temeer omdat hij op het gelukkige bezit kan bogen van een pluspion. Doorspelen dus. Bij Joris gaat het snel bergafwaarts. Pion kwijt, druk blijft. Bij een deel van de rest is het wel wat minder akelig, maar niet veel. Sophie heeft ook een pion ingeleverd. Bij Ruben lijkt het nog in evenwicht, maar heeft ‘ie moeite om geen pion te verliezen? Michel lijkt nu ook onder druk te komen. Ziet koningsvleugelpionnen op zich afkomen. Veel minder ruimte. Eric Jan heeft een pion te pakken. Maar wel een kwaliteit minder. Misschien dat hij met een actief paard nog wat kan. Dan de wat vrolijker stemmende borden. Maarten heeft een structurele pluspion. En dat bij een wederzijds loperpaar waarbij dat van hem nog steeds beter oogt. En Joshua is bezig met het verder verbeteren van de stelling, ondertussen wat futiele dreigingen parerend.

Joris verliest. Pion achter, imminent meer materiaalverlies én tijdnood doen onze man de das om. Eric Jan neemt de vlucht naar voren en probeert met dame en paard vijandelijke koning te belagen. Maar dat slaat snel dood als hij juist moet oppassen dat zijn dame niet wordt gevangen. Ruben moet een pion inleveren in een toreneindspel. Wel een actieve toren. Misschien houdbaar. Sophie raakt nu een tweede pion kwijt. Dat is een aflopende zaak. Michel vergaat het nóg slechter. Die oprukkende pionnen slokken een loper op. Compensatie? Geen. Staat er nog wat tegenover deze jobstijdingen? Zeker, de tegenstander van Daniël ziet af van pionwinst en is blijkbaar uit op groter wild. Maar dat loopt op niets uit. Daniël heeft nu zelfs een behoorlijke stelling. En Maarten zegt voor de winst te gaan. Een aannemelijke bewering, afgaande op een blik op het bord. De torens van Joshua verschijnen op de 2e rij van de overkant. Even later wint hij. En Ruben bewijst eens te meer dat , toreneindspelen remise, zijn. Maar dan hebben we alle goede nieuws wel gehad. Het voordeel van Maarten wat lijkt weg te ebben. Geeft de pluspion zelfs terug. Wint dat nog wel? Michel en Sophie verliezen geruisloos. Eric Jan verzet zich nog wel in de hoop op een tactisch meevallertje. Zit er niet in en verliest ook.

Daniel bezweert alle gevaren. Zijn tegenstander moet zelfs vluchten in eeuwig schaak. Een nette remise. En Ruben houdt z’n toren zo actief dat zijn tegenstander moet berusten in remise. Hoe staat het met Maarten? Had naar eigen zeggen zelfs een extra pion buit kunne maken. Maar as is verbrande turf. Nu komt hij niet verder dan remise. We verliezen met 2 ½ – 5 ½. We staan nu op een gedeeld 5 /m 9e plek. Maar de 2 sterkste teams hebben we gehad. Over twee weken wacht Emmen op ons. En het 1e mag het dan opnemen tegen de Parkstadbewoners.

Door Carl.

Door Carl

‘Ik moet voetballen’. In de week voorafgaand aan dit KNSB-treffen komen ook andere sporten en zelfs ballet ter sprake als antwoord van sommige SISSA 1-spelers op de vraag van hun klassegenoten, met hoop op een verspreking, of ze zaterdag ook meedoen. Het postuur van de vlaggeschipleden, met enkelen die hooguit nog als robuuste verdediger ver voorbij het eind van hun carrière zijn te typeren, maakt die antwoorden weinig geloofwaardig. Nee, ik noem ik geen namen. Omgekeerd geven we ook geen krimp om zelfs maar een glimp van de opstelling prijs te geven. Wel probeer ik onrust te zaaien door te stellen dat we een mol in SISSA 1 hebben, maar daar wordt ook na veel bier geen geloof aan gehecht. Beide teams worden dus niets wijzer m.b.t. de opstellingen. Waarbij moet worden aangetekend dat SISSA 1 eerder intern heeft laten weten dat ‘ook al weten zij wie we opstellen, het niet waarschijnlijk is dat hun prep ons kan bedreigen’. Gaan we zien.

Bedreiging of niet, SISSA 2 prepbelanghebbenden zijn op vrijdagavond ruim opgekomen bij Joshua die daarvoor zijn nederige doch gezellige onderkomen & bier ter beschikking stelt. Voor een clash met het eerste is de prepbelangstelling sowieso groot, en na de winst op Zwolle, een titelpretendent tenslotte, nog groter. We vermoeden dat vlakbij, op een paar honderd meter afstand in Htje, zeker de helft van het aantal opponenten het op een zuipen heeft gezet. Die zouden we daar nog wel kunnen tegenkomen na het opmaken van de drankreserve van Joshua en het doornemen van de vijandelijke openingswaarschijnlijkheden. Joshua’s biervoorraad is dusdanig toereikend dat we daarvan af zien. Behalve Niels die zich toch encanailleert met zijn oude strijdmakkers van het eerste.

We gaan los. Eerst samenkomst en fotoshoot bij H’tje. Daar blijkt dat het eerste qua samenstelling weinig aan het toeval heeft willen overlaten. Evenmin kegels te bespeuren met een werkingssfeer van een meter. Die jongens hebben het vrijdagavond beschaafd gehouden. Zelfs Niels zou bijtijds ons clubonderkomen hebben verlaten. Al weet je natuurlijk niet wat er zonder toezicht van de teamleider is uitgespookt. Even horen of de gebruikelijke grootspraak wat is gedimd. Ik verneem niets onwelvoeglijks, dus enig respect hebben we blijkbaar afgedwongen na de zege op Zwolle. SISSA 1 heeft er een toevalsgenerator op losgelaten waarbij heavy hitters Gert Jan en Edim zijn verstopt in de middenborden: 1. Jorn 2. Olaf, 3. Gert Jan, 4. Jordi, 5. Edim, 6. Rajkumar, 7. Kenneth, 8. Wouter. Zelf hebben we ook een keurige line-up: 1. Niels 2. Edwin 3. Marcel 4. Tije 5. Michel 6. Ruben 7. Joshua 8. Tjeerd (Morsch)

‘Ik heb een probleem’, meldt Edwin. Dat blijkt Olaf te zijn. Tijdens het toernooi in Gent heeft Edwin met Olaf varianten geprept van het Italiaans. Waarbij Edwin telkens in het nadeel kwam. Hij doet nog wel e4. Na lang nadenken komt inderdaad e5. En Edwin schakelt wijselijk over naar Pc3, Weens. Opgelost zou je denken, temeer als Olaf omstanders van de bar te kennen geeft er niet veel van te weten. Maar ik vermoed dat Edwin er evenmin in thuis is. Er komen wel meer ongebruikelijkheden op de borden. Natuurlijk f4 van Ruben, zo’n opening waarvan je niet wist dat je hem nodig had. Of wat dacht je van Lb5, wat Tjeerd speelt tegen de Siciliaan van Wouter. En dan heb ik het nog niet gehad over het vleugelgambiet van Jorn tegen Niels.

Marcel speelt een soort Owens Defense waarbij hij nalaat het agressieve f5 te spelen. Nou weet ik niet of dat echt had gemoeten of gekund, maar hij komt er beroerd uit. Moet zelfs Kf8 spelen om erger te voorkomen. Hij trekt wel een blik Red Bull open. Kf8 blijkt een zet die populair is vanmiddag. Ook Olaf, die de wat lacherige opmerkingen over deze zet weerspreekt met ‘het is best een goede zet hoor’, en Joshua doen dat. Joshua onderstreept met de zet aanvallende aspiraties richting Kenneth’s koning. Gebaande paden worden ook bewandeld. Tot teleurstelling van Tije die er tegen Jordi niet veel opwindends van kan maken. ‘Saaie kutstelling’, foetert hij. Michel hanteert een moderne verdediging. Denk ik. Misschien heeft het een andere naam. Waarschijnlijk zelfs, want ik weet niets van openingen. Ik zie in ieder geval g6 en Lg7. Gaat ogenschijnlijk vakkundig met deze multifunctionele opening om.


De stelling van Niels baart me al snel zorgen. Raakt na het grijpen van de pion verstrikt in tactische valkuilen waarbij een paard en pion, en misschien straks ook een loper, z’n ongerokeerde koning komen uitroken. Eigen mogelijkheden lijken beperkt. Kan onze combinatieheld zich hier nog uitrekenen? Als hij er van af komt met een kwaliteit tegen een pion ben ik al blij. Ook Wouter, Tjeerds tegenstander, geeft toe de opening niet te kennen. Tjeerd, nieuw in ons team en al een winst in de tas tegen Zwolle, lijkt dan ook wat voordeel te hebben. Hij heeft de uitstraling, ook doordat hij geconcentreerd achter het bord blijft zitten, dat niet zomaar uit handen te geven.

Ik vind dat Ruben goed uit de opening is gekomen. Zelf heeft ´ie er ook vertrouwen in, want hij verhoogt de inzet: ‘mijn geluk hangt af van het resultaat van deze partij’. Daarmee een zware verantwoordelijkheid leggend op de frêle schouders van Rajkumar. Ondertussen staat Marcel behoorlijk opgehokt. Dat heb je soms met Kf8. Kan nauwelijks een vin verroeren. En de pionnen van Gert Jan komen er al aan… Tije is het geschuif zat en vraagt of er remise kan worden aangeboden. Mag wel. Tegenstander Jordi maakt eerst een rondgang langs de borden alvorens te accepteren. Blijkbaar schat hij de kansen van SISSA 1 hoger in.

Daar zou hij wel eens gelijk in kunnen hebben. In de calculaties moet ik bord 1 en 3 afschrijven. Van Ruben en zijn buurman Joshua eis ik dan ook in een rechtstreeks functioneringsgesprek dat ze de balans moeten rechttrekken. Dan vraagt Niels of hij voor remise mag gaan (!) Natuurlijk, jongen. Ok, ik had even wat ontwikkelingen gemist, maar is dit een ommekeer of mankeert het onze man aan gezond realiteitsbesef? Marcel probeert wrakhout alsnog te transformeren tot een gerieflijk zittend bankstel, maar moet het ene gat vullen met een ander. Alle beschikbare vijandelijke stukken staan klaar om een beslissende klap uit te delen. Ondertussen gaat het bij Michel, die volgens Edim snapt waar ‘ie mee bezig is, en Tjeerd nog steeds licht voordelig. Dat pleit vooral voor Michel die met zwart tegen Edim toch een op z’n minst lastige middag tegemoet leek te gaan.

Tegen vieren eens gekeken naar de tijdbalans. Die valt niet mee. Marcel, Michel, Tjeerd, Edwin en Joshua hebben om en nabij 20 zetten gedaan en voor de resterende 20 is minder dan een kwartier over. Of het daarmee te maken heeft of niet, Joshua zet z’n koningsaanval niet door en laat tot overmaat van ramp een paard inslaan op zijn zesde rij. Hij had berekend dat dat niet kon, maar overziet dat hij ergens een ongedekt paard heeft staan, zodat Kenneth ongestraft z’n gang kan gaan. Na nóg een fout in al verloren positie kan Joshua de stukken in de doos doen. ‘Sorry Carl’. Daar koop ik niets voor, Joshua. Je moet gewoon je teamleider gehoorzamen en winnen.

Die remise van Niels was inderdaad met een korreltje zout te nemen. Weliswaar heeft hij het gered tot slechts pionverlies bij ongelijke lopers, dat is al een wonder, chapeau daarvoor, maar er komt door de al eerder opgelopen ontwikkelingsachterstand nog een pion bij. En Edwin heeft van de gelegenheid dat ik even niet naar zijn partij keek, gebruik gemaakt om twee pionnen in te leveren. Zelfs in het resterende toreneindspel is dat geen doen. Nog meer onheil komt van Ruben die, in weerwil van de opdracht om te winnen, drie keer dezelfde stelling wil claimen. Rajkumar weigert medewerking. Toch objection denied omdat de administratie van Ruben klopt en Rajkumar geen papierwerk kan overleggen waaruit anderszins blijkt. Ik wijs de claim toe.

De nullen vallen nu snel achter elkaar. Marcel had zich ogenschijnlijk wat bevrijd, maar de opengevallen manoevreerruimte wordt benut door Gert Jan die met zwaar materieel én een pion direct beslissend binnenvalt. Nou had ik Marcel al weinig kans gegeven, maar dit is wel een harde. Maar het ging toch niet verkeerd bij Michel? Zeker wel, hij wikkelt af, al dan niet gedwongen, naar een toreneindspel dat weinig goeds belooft. Levert pion in en daarna nog een. Net als collega Edwin. Die had beter aan de noodrem kunnen trekken na pionverlies door Olaf dan maar op te zadelen met een dubbelpion. Maar kiest voor quasi-actief tegenspel die een 2e pion kost. Moet na enig verzet opgeven. Wel moet worden aangetekend dat Edwin één zet voor vijandelijke promotie nog een leuk pattrucje had. Trucjes werken alleen als je tegenstander er in trapt. Olaf zette wel een dame klaar, maar ook een paard. Hij koos de knol. Niels dan, buffelt nog door. Ook twee pionnen achter. Wel ongelijke lopers, maar omdat de pluspionnen zich op twee verschillende vleugels bevinden, is ook daar geen houden meer aan.

Tjeerd krijgt nog een remise-aanbod van Wouter. Het voordeel was wel wat verbleekt en accepteert dus. We schoppen het tot drie remises. Voornamelijk te wijten aan de ineenstorting in het laatste speeluur. In de woorden van Kim Jung Un: ‘een misdaad veroorzaakt door ongelooflijke roekeloosheid, onverantwoordelijkheid en onwetenschappelijk empirisme dat de grenzen van het denkbare overschrijdt en niet kan worden getolereerd’. Haha, nee hoor, Ik vind dat we, enkelen uitgezonderd, tot en met halverwege goed bij de les waren. Je moet dat wel volhouden. Zouden het dan toch de nét wat betere spelers zijn, die van het eerste?

Hoe dan ook, met deze nederlaag hebben we die jongens een dienst bewezen. Daar kunnen we bij de volgende wedstrijd een schep bovenop doen door het mede-titelpretendent HSP Veendam moeilijk te maken. Die wedstrijd is al op 1 november.

Zwolle uit als beschuit

Na een (te) lange stop mochten we weer. Eindelijk weer, KNSB. Het enige nadeel: het is in Zwolle. Nou is Zwolle an sich geen probleem, maar de reis ernaar toe verliep voor een gedeelte van de SISSA-delegatie niet zo soepel. Wegens afzegging van El Capitano Carl zaten we namelijk met maar één auto. Niels, Tjeerd en Michel offerde zich op en maakte de aftocht naar Zwolle met het OV. Grote shoutout naar Eric-Jan die desondanks wat lichamelijke klachten er alles aan deed om toch te rijden. Om een eerste 0 te voorkomen moesten we ook nog Ruben van het station in Zwolle halen (aankomst station om 12:59). Een kwartier te laat komen we dan eindelijk aan bij het verzorgingstehuis/speellocatie.

En wat staat ons te wachten? 3 SISSAnen die reeds zitten te schaken (zonder bier….), een mascotte genaamd Roxy (een Jack-Russel terrier), krakende stoelen en ja hoor, gestarte klokken. Geheel terecht? Zeker. Niet zo heel sportief? Ook zeker. De mascotte van de blauwvingers liet tijdens de openingsfase enige zielige piepjes van zich horen. Ze keek vast mee op mijn bord…

Laat ik daar maar mee beginnen: dan hebben we dat in ieder geval gehad. Mijn tegenstander speelt een opening waar ik niet zo bekend mee ben en straft mijn inaccurate openingszet(ten) hard af. Uiteindelijk valt mijn pionnenstructuur als een kaartenhuis in elkaar en na een niet-te-stoppen matdreiging is het goed geweest. ZSG 1 – SISSA 2: 1 – 0.

Onze nieuwe, welkome aanwinst Marcel speelt op z’n Marcels: lekkere stelling en een nog lekkerder tijdsvoordeel. Dan gaat er toch iets mis en wordt er een cruciaal pionnetje onder de neus van Marcel weggesnoept, waardoor zijn hele stelling in elkaar dondert. Helaas, volgende keer nieuwe partij, nieuwe kansen. ZSG 1 – SISSA 2: 2 -0.

Op bord 1 is daar nog een van onze nieuwste aanwinsten als SISSA 2: Niels ‘zet het hele bord in’ Brand. Niels speelt een heerlijke partij waarbij hij een pionnetje aanbiedt en zijn tegenstander graag accepteert. Wat volgt is een windvlaag vol met initiatief die zijn tegenstander omverwaait. Heerlijke partij voor Nelis, minder voor zijn tegenstander. ZSG 1 – SISSA 2: 2 – 1.

Na het eerste puntje op het scorebord te hebben voor SISSA, is het Zwolle die toeslaat op het bord van Eric-Jan. Zijn bijna 2200-rated tegenstander weet door de sterke weerstand van Eric-Jan heen te breken en wikkelt het mega-complexe middenspel met een strikje af. Geen schande uiteraard. ZSG 1 – SISSA 2: 3 – 1.

Het scorebord blijft echter niet lang op 3 – 1 staan. Michel doet rustige thematische zetten, maar komt iets slechter uit de opening. Wat een lange wurgpartij voor Michel kan worden, mondt uiteindelijk uit in een mooie tactische combinatie die de handdruk van zijn tegenstander forceert. ZSG 1 – SISSA 2: 3 – 2.

De volgende klap wordt uitgedeeld door nog een SISSAan die voor de eerste keer in officiële capaciteit uitkomt voor het tweede: Rosaline. Zij weet een klein openingsvoordeel te behalen en legt zachtjes druk. Ze staat lekker, maar het is een stelling die geduld nodig heeft. Haar tegenstander was het hier blijkbaar niet mee eens en wanneer ze terug bij het bord verschijnt, blijkt de beste meneer besloten te hebben dat een paard offeren beter was dan een pion. Rosaline laat uitstekend zien waarom dat niet zo is. ZSG 1 – SISSA 2: 3 – 3.

Het laatste nieuwe gezicht bij SISSA 2 kan een halfje garanderen voor het tweede: Tjeerd moet het doen, Tjeerd kan het doen! Na materiaal achtergestaan te hebben, weet Tjeerd het tij te keren en wint zelf wat pionnen terug. Uiteindelijk wikkelt het middenspel zich af in een eindspel met dame, een toren, 5 pionnen voor Tjeerd en 3 voor zijn tegenstander. Onze SISSAan weet hier wel raad mee en speelde een prachtig eindspel om voor het eerst op de dag SISSA de voorsprong te bezorgen. Een beter debuut kun je niet wensen. ZSG 1 – SISSA 2: 3 – 4.

Dan nu alle ogen op the man, the myth: Ruben Bloemhof. Als er zoiets bestaat als een Ruben-partij, dan was dat deze. Knotsgekke openingszetten die leiden tot veel kansen voor beide partijen. Ruben blijkt meer ervaren te zijn in het bewandelen van het mijnenveld en komt met een lekkere stelling uit de opening. Hij offert een kwal (goed!). Dan ziet hij een vorkje over het hoofd en ‘offert’ hij zijn tweede kwal (volgens de computer echter ook goed!). Wat resulteert is een stelling met twee lopers en 5 pionnen voor Ruben tegen twee torens en 3 pionnen voor de Zwollenaar. Eén van Rubens pionnen is echter al heel dicht bij een geslachtsveranderingsoperatie (de 8e rij) en dit zou zo maar voldoende kunnen zijn voor een puntje. Zijn tegenstander weet echter sterke praktische weerstand te bieden en besloot een kwal terug te geven. Het eindspel is nu wat moeilijker af te maken en kan ook nog zelfs gevaarlijk worden. Er worden zetten herhaald en na intern overleg kiest Ruben voor het teamresultaat: remise. Als je Ruben kent, dan weet je hoe graag hij door zou spelen. Maar dan tóch kiezen voor het teamresultaat: SISSA is groter dan het individu. ZSG 1 – SISSA 2: 3,5 – 4,5.

Wat een resultaat tegen de voormalig 3e-klasser voor ons SISSA 2. Ik zie het al: een seizoen vol met spanning, avontuur, gezelligheid, geblunder, gelach, krakende stoelen, en teamwork.

SISSA 1, jullie zijn gewaarschuwd.

Veilig in eigen huis

Het is vrijdag, het is warm, het zonnetje schijnt en ik merk dat ik gedurende de dag steeds meer dorst krijg. Ik besluit mijn werkdag maar eens eerder te beëindigen en lekker een terrasje te pakken met Freerk en twee andere vrienden. We maken het meeste van het mooie weer met wat biertjes en een dikke deurmat met patat. Ik weet mij nog te herinneren dat ik trots zei: “Ik ga het niet laat vandaag, we moeten het morgen opnemen tegen Schaakwoude… De club waar ik nog in de jeugd gespeeld heb”.

Dat had ik even mooi bedacht. Er kwam alleen weinig van terecht. Volgende ochtend schrok ik wakker en moest ik als de bliksem richting het DSC. Edim hield gelukkig een welkomstspeech van een kwartier 😉 , dus ik was nog mooi op tijd.

Zoals ik al zei mochten wij het met SISSA II opnemen tegen Schaakwoude II uit het Friese Damwâld. Tegen twee van onze tegenstanders had ik al eens gespeeld: Cees Banning van S.C. Franeker en Hendrik Heikamp. Cees was uit mijn ervaring een erg solide speler die niet snel onder de indruk is van aanvallend spel. Hendrik kende ik uit de jeugd van DTK (Buitenpost): destijds als erg sterk maar had vaak nog moeite met langere partijen.

Nou laat ik maar beginnen met mijn partij. Mijn tegenstander speelde e4 en ik besloot maar voor een comfortopening te gaan. Mijn gedachte was dat ik zo in de opening nog niet heel erg na hoefde te denken, ik in een – voor mij – bekend middenspel zou komen en zo een mogelijk klein plusje kon uitwerken naar een goed eindspel.
Mede door mijn avonturen van de vorige avond nam ik het onderdeel ‘niet nadenken’ echter iets te letterlijk. Op zet 6 blunderde ik namelijk een vork waardoor ik direct 2 pionnen achter stond. Lekker dan!
Mijn tegenstander stond nu dus 2 punten voor, had meer stukken ontwikkeld en mijn koning zou voor eeuwig in het midden vast zitten. Mijn mond viel dan ook open van verbazing toen hij een remise aanbod deed. Was dit genade omdat ik ook uit Damwâld kom of heb ik ooit zo’n indruk gemaakt dat hij dit niet uit durfde te spelen? We zullen het nooit weten… Hoe dan ook: er is ons een half puntje bespaard gebleven.
Ondanks de uitslag nog wel mijn excuses aan mijn teamgenoten: dit was echt ver onder de maat.

Gauw door naar de volgende partij: Eric Jan op bord 2.
Eric Jan mocht het opnemen tegen een Caro Kann verdediging. De partij gaat lange tijd gelijk op. Zwart blijft eigenlijk de hele partij passief spelen waardoor het er op lijkt dat alleen wit voor winst kan spelen. Na een zet of 15 heeft Eric Jan 4 actieve stukken met een aanval op zwart’s koning. Zwart heeft daarentegen nog een koning in het midden van het bord en 5 stukken die precies niets staan te doen. Nadat Eric Jan de druk opvoert is er dan ook geen houden meer aan voor zwart. Een zeer netjes resultaat.

Sophie had met wit maar één doel voor vandaag: vechten! Ze kwam goed uit de opening en er werd aan verschillende kanten van het bord gerokeerd. Alles gaat dus mooi volgens plan: aanvallen maar! Op dit moment liep Ruben nog naar me toe om te melden dat ik even moest kijken; “Sophie staat er wel goed voor volgens mij”, zei Ruben. Toen ik kwam kijken deed haar tegenstander ook een poging tot aanval aan de andere kant van het bord. Ze deed nog 1 zetje om ervoor te zorgen dat zwart echt geen aanval had voordat zelf haar aanval begon. Dit bleek echter een blunder… Haar toren en een pion werden gemeen gevorkd door een loper, waarna ze een kwaliteit moest inleveren. Pogingen om het spel complex te maken mochten niet meer baten: zwart kwam met twee torens op de 2de rang, waarna Sophie’s koning uiteindelijk verloren ging.

Joris z’n tegenstander lijkt geen zin te hebben in theorie en gaat voor een Réti gevolgd door b3. De positie blijft redelijk gesloten en wit weet een pion op e5 te parkeren. Joris heeft genoeg van de dichte, passieve stelling en breekt de boel open met f6. Wit doet alsof die zet niet gespeeld is en belandt hierdoor in een benarde (maar behoudbare) positie.
Joris houdt het gaspedaal ingedrukt en kiest ervoor een paard te offeren voor 3 pionnen (waarvan 2 vrijpionnen). Volgens de computer is die positie een klein plusje voor Joris, maar als mens lijkt dit een hel om te verdedigen. Zijn tegenstander had hier duidelijk ook geen zin in en besloot het stuk maar terug te geven.
Het resultaat is dat Joris een pion voor staat, met alsnog 1 vrijpion. Joris wist hierna de druk op wit’s koning nog extra op te voeren. Wit was hier niet tegen bestand, gaf nog een toren cadeau en besloot er toen maar een punt achter te zetten.

Ruben mocht het op bord 1 opnemen tegen Cees Banning. Er komt een redelijk open positie uit de opening: dit belooft een leuke partij te worden met kansen voor wit en zwart. Zou je denken dan… Niet tegen Cees: zoals ik eerder al zei is Cees erg solide en hij heeft Ruben dan ook niet echt een mogelijkheid gegeven om initiatief te pakken.
De partij gaat lang gelijk op en Ruben probeert op een gegeven moment iets te creëren aan de koninginnenzijde van het bord. Cees negeert dit en slaat direct terug door met de f-pion op te rukken naar zwart’s koning. Ruben weet de eerste aanval succesvol af te slaan door een aantal accurate zetten te vinden.
Ze bevinden zich inmiddels in een eindspel met alleen zware stukken waar wel duidelijk is dat alleen wit het voor het zeggen heeft. Wit kiest na wat schuiven voor een aanval over de h-lijn, waarna Ruben’s koning eenzaam aan z’n lot wordt overgelaten.

Tjeerd neemt het met wit op tegen Hendrik Heikamp. Beiden spelen ruim 30 zetten nagenoeg perfect: er worden wat pionnen geruild, dames gaan van het bord en ze belanden in een eindspel waar Tjeerd’s pionstructuur nog mooi intact is. Hendrik lijkt geen genoegen te nemen met een remise in besluit met zijn eigen pionnen ruimte te pakken. Een tactische periode volgt waarin nog een aantal pionnen worden geruild. In het resulterende eindspel heeft zwart 3 geïsoleerde pionnen tegen 2, waarvan er twee vrij zijn. Volgens de computer nog steeds gelijk, maar praktisch onhoudbaar.
Tot overmaat van ramp weet Hendrik Tjeerd’s loper aan te vallen, waarna blijkt dat geen van de 7 velden stuk verlies kan voorkomen. Hierna wordt snel opgegeven.

Joshua speelt met wit. Na een leuk trucje, net uit de opening, weet zwart een pion te winnen. Joshua krijgt hierna echter wel initiatief en zwart’s extra pion is erg zwak. De positie blijft hierdoor nagenoeg gelijk, ik denk zelfs simpeler om te spelen voor Joshua. De extra pion wordt uiteindelijk teruggegeven en beide spelers zoeken activiteit aan andermans kant van het bord.
Zwart kom uiteindelijk in een positie waar met een fraaie tactiek een voordeel kan worden gehaald:

De beste lijn in deze positie voor beide spelers gaat als volgt: 31. Pf5 32. De2 Th1!! 33. Kxh1 Pg3+!
Alle andere opties voor wit eindigen nog dramatischer dus er zou niks anders opzitten dan dit toe te laten.
Gelukkig voor Joshua, en de rest van SISSA, vond zwart de winnende zet niet en ging dat partij dus door. Zwart’s aanval leidt uiteindelijk tot helemaal niets en ze komen in een toren eindspel waar wit 2 pionnen voor staat. Hier weet Joshua wel raad mee en hij weet een broodnodig punt binnen te slepen.

Sorry ik kreeg het diagram er niet in.

Inmiddels staat het 3.5 / 3.5 en alleen Maarten’s partij is dus nog bezig. De opening verloopt vrij rustig en wit rokeerd koningszijde. Nadat wit ook h3 heeft gespeeld, besluit Maarten dat hij genoeg heeft van de passiviteit en komt met g4! Wit reageert adequaat door terug te slaan in het midden, waar Maarten’s koning nog steeds aan het kamperen is. Wit offert hierbij een pion. Een complex middenspel volgt met open lijnen, veel mogelijke plannen en Maarten’s koning vast in het midden.
Op dit moment bespreek ik de stelling kort met Joris, we zijn beiden van mening dat Maarten beter staat, maar dat hij nog wel even zijn best moet doen om uit de chaos te komen.
Maarten weet wit’s aanval af te slaan en wint activiteit. Na dik 20 zetten offert wit ook nog een kwaliteit om Maarten’s agressie te stoppen. Dit lukt aardig en een eindspel volgt waar Maarten 2 torens en 4 pionnen heeft, tegen een toren, loper en 3 pionnen.
Op papier natuurlijk winst maar die tegenstander geeft zich niet zomaar gewonnen. Ze schuiven nog bijna 30 zetten heen en weer voordat een torenruil plaatsvindt. Hierna is wel duidelijk dat er niks meer in zit voor wit en wordt de handdoek in de ring gegooid.

Eindstand: 4.5 / 3.5

GC5 uit en toch een beetje thuis

Vrijdagavond. Feestje in Leeuwarden. Hotelletje. Ontbijt. Koffie. Caro-kann videootje van Levy Rozman erbij. Trein naar Groningen. Ov-fiets.

Christus, wat een koude kutwind.

Voor de tweede maal meld ik mij bij het Denksportcentrum. Bakje koffie en ik beweeg mij naar boven. Niemand die ik ken daar. Ehhh, zit ik goed hier? Hey, een bekende! Sipke Ernst. “Hey Sipke, ik mat hjirre hjoed skake, mar ik sjoch gjinien fon mien team?”

Sipke informeert me dat ik me bij de noobs op de benedenverdieping mag melden (noot redactie: geen letterlijke quote).

Ik herken daar de gezichten van Sophie en Joshua. Ook de man met hypnotiserende outfit weet ik te identificeren als Ruben. Weet niet of ie voor het schaken is gaan vissen of clubben, maar hier hoor ik thuis vandaag, besluit ik.

Opponent Henk steekt zijn hand uit en los gaan we.

Dit is mijn tiende echte schaakpartij. En mijn tweede voor het echie, met rating. Mijn imposter syndrome ebt wat weg nu ik het toch best lekker doe in de interne. En de eerste echte partij won ik ook.

Henk zet een Engelse opening op het bord. Dit geeft mij de ruimte om mijn Hollandse stelling met een pion op f5 en e5 te krijgen. Schijnt goed te zijn. Voelt het ook. Mijn dame vliegt naar a5 en ik heb een aanval. Blij.

Kort erna pakt wit ineens mijn paard op f6, wat niet zou moeten kunnen positioneel gezien. Wat ik miste was dat de bijbehorende schaak ervoor zorgde dat Henks’ dame vrijkwam. Die komt ook een schaakje geven en zonder toestemming mijn paard collecteren, die onbeschermd op c6 bungelt. Een blinde vlek aan mijn kant.

De komende vijf minuten ga ik door de zeven fases van rouw.

Mijn stelling ging naar -7, zegt de computer achteraf. Praktisch evalueer ik de stelling op ‘is de bar al open?’. Heldhaftig schaak ik door, hopend op een error van de man tegenover mij. Henk schaakt echter noestig door en geeft mij nul kans.

Wetend dat de partij praktisch verloren is, sneup ik even langs mijn mede Sissa2-strijders. Ff naar de tafel aan de overkant. Olaf op bord 1 lijkt redelijk gelijk te staan. Michel op bord 2 lijkt helemaal gelijk te gaan. Eric-Jan en Maarten staan ook prima.

Aan mijn tafel lijkt ook alles in orde. Geen rare dingen.

Na 50 zetten steek ik mijn hand uit, pers er een glimlach uit en pruttel ‘goed gespeeld’.

Bier.

Michel hangt analyserend aan een hoge bar. ‘Ook verloren’ zegt ie en kijkt ook verloren. Ff meegluren met waar het misging. Michel zit met 4-tegen-3 pionnen aan koningszijde, zijn tegenstander met 3-tegen-2 pionnen aan de damevleugel. Onhandig zet Michel een onbeschermde pion vast op een zwart vakje, wat ook de kleur is van de tegenovergestelde loper. Het paard wat ter bescherming zou moeten komen, vond niet de juiste route. Het toreneindspel was wellicht houdbaar, maar tricky en Michel vond niet de juiste verdediging.

Het positieve is dat wij de enige verliezers bleven aan de Sissa zijde.

Eric-Jan en Sophie zetten een half punt op het bord en de rest neemt een volledig punt mee naar de kantine.

Na mijn blammage blitz ik wat potjes tegen Michel, Olaf en Wouter. In de zaal wordt dan echter nog fel gestreden.

Olaf speelt op bord 1 met wit een spel dat tot in het middenspel evenredig is. Zwart staat iiietsje beter met het loperpaar tegen een loper en paard van Olaf. Het is mij onduidelijk waarom zwart dan kiest om twee lopers te ruilen, want de minpositie wordt erna een klein plusje voor Olaf.

Twee a-pionnen staan in een face-off. Wit staat met zijn toren al op a8 te lurken, vissend naar de pion achter die van zwart. Kluchtig doet Olaf alsof zijn paard op a5 gaat slaan, waarna zwart van plan is het paard pinnen op wits’ loper.

Dit geeft wit echter de mogelijkheid om zijn paard de andere kant op te sturen, richting de gepinde zwarte loper. Deze staat onhandig tussen Olafs’ toren en zwarts’ koning. De pion valt, want zwarts’ toren heeft geen tijd om in de verdediging te gaan.

Zwart snoept vervolgens te gretig van Olafs’ van pionnen, waardoor de a-pion onstopbaar wordt. Victorie.

Joshua speelde een partij van 5 uur. Na een succesvolle bluf dat resulteert in een geweigerd pionoffer, weet hij een symmetrische stelling te doorbreken. Na een succesvolle promotie, dat een stukoffer vroeg van zijn tegenstander, stond de Sissaan ruim voor. Er was nog een zet of 30 nodig om het voordeel om te zetten in een W. Een toren, paard en vier pionnen overwonnen het tegen een toren met vijf pionnen.

Maarten deelt zijn pgn en doet mij even fronsen. Ik klik door het chaotische spel heen op Lichess en zie wit een rammende aanval starten. De zwarte koning schuilt op h8 achter twee pionnen, maar er sluimeren een loper, een dame en twee paarden binnen striking distance.

‘Dit moet mat zijn’, denk ik. Zie het niet. Ik enable de engine en die zegt #5, ofwel dit was gewoon voorbij. Maar ho es even. ‘Speelde Maarten niet met zwart, net als ik?’, vraag ik me af.

Ik klik door. Een van de witte paarden taait af naar links om een loper te pakken. Aanval weg. Nu komt Maarten met een schaak op de achterste rang met zijn toren. De witte koning vlucht naar het midden om vervolgens een verrassingsbezoek te verwelkomen van een zwarte dame. Schaakjes volgen. Pionnen vallen. Dames ruilen. Tegenstander steekt zijn hand uit. Dit is zo’n partij waar je even van moet bijkomen naderhand.

Enfin. 5-3 voor ons. Er wordt nog wat geblitzt, gebiert en gelachen, waarna plannen worden gemaakt voor snackerij. Ik hop mijn ov-fiets op en beweeg mij in schaamte en frustratie richting huis. Het is maar een bordspel, maar de klap van zo’n verlies doet meer pijn dan een directe rechtste in een sparpartij tijdens boksles.

Je denkt dan: fuck dit, ik schaak nooit weer.

Maandagavond schaken we weer.

Door Edwin.

Beter een half ei dan een lege dop door Maarten

Half zeven wakker. Goede genade, dat is me wat, ouder worden. Alle KNSB-uitslagen bestudeerd, twitter uitgespeeld, dat dit tegenwoordig anders heet interesseert me niXs. Wat ga je dan doen als je vriendin haar kinderen heeft en je een alternatief zoekt voor ordinair knuffelen? Juist, de verrichtingen van SISSA2 wereldkundig maken.

Emmen uit bij daglicht. Heb vaak het dorpshuis aan de Mantigerbrink bezocht, echter uitsluitend in de Nosbo. Gisteren ging er zowaar een afvaardiging van twee teams over de hunebedhighway. De locatie vinden, ondanks omleidingen en de bloemkoolstructuur van de wijk, ging soepeler dan de van Iddekingeweg opdraaien. Dit is altijd de eerste serieuze horde bij uitwedstrijden als we na de koffie bij Carl vertrekken. We waren echter ook gewaarschuwd door de teamleider van de opponent. Dank, Jan-Willem, hiervoor! Onder begeleiding van Conny Vandenbos (ja, zo schrijf je dat echt) genoten Daniel en ik stiekem van: “Ik geef je een roosje, mijn roosje”. Onze chauffeur en tevens onder gemor bord-8-speler(of je dit zo schrijft weet ik niet), Eric-Jan (ja,zo schrijf je dat) vond het kitsch. Ik dacht dat het Bonnie St. Claire (ja zo schrijf je dat) was.

Carl was optimistisch, waarschijnlijk om ons op ons gemak te laten voelen. Zelf was ik er allesbehalve gerust op. ESG speelde vorig jaar dan wel 5de klasse, maar had op elk bord een ratingoverwicht, kunnen hebben. Zeker nu we Olaf moesten afstaan aan het eerste die de belangrijkste wedstrijd van het seizoen speelden in Veendam. De teamleider had echter een list. Zijn tactische opstelling pakte goed uit, maar leidt vaak tot niet maar dan een gelijk spel. Zo ook nu al was er lang zicht op een overwinning. Op papier met een ratingbrug van bijna 70 punten per bord kan je alleen maar blij zijn met een puntendeling. Het derde speelde overigens ook 4-4. Zo alles al verklapt.

Zelf mocht ik na een overwinning op 6, een plusremise op 4 het hogerop zoeken. Ik bereidde me voor op Brinks en Struik, maar hield te weinig rekening met de mogelijkheid dat ze bord 1 en twee ook konden omwisselen. Hans Smit dus. Voorheen Assen. Ik had ooit het geluk hem met twee pionen minder mat te zetten met loper en toren. Op een gegeven moment leek mijn voordeeltje te verdampen en voelde ik niet de energie om er nog echt voor te gaan zitten. De wedstrijd leek gunstig te verlopen. Michel (7) zat op rozen. Daniel (8) maakte remise. Zijn tegenstander bedient zich al minstens 20 jaar van de Cozio verdediging tegen het spaans. Een oeroude variant die laatst nog nieuw leven werd ingeblazen door niemand minder dan GM Jorden van Foreest. Mijn remiseaanbod moet ik met grote spijt bekennen had ik niet vooraf overlegd met Carl. Ik denk dat ik even op zijn stoel ben gaan zitten. Ik zag de stand echter gelijk getrokken worden doordat Sophie (2) zichzelf tructe. Ze speelde Pg4, met dreiging Lxh2+. Tegenstander deed Lxg4. In plaats van terugslaan deed Sophie even tussendoor Dh4 met dreiging Dxh2+. Toen volgde droog Lh3, ieeeee. Sund. De rest speelde Jan-Willem gedecideerd uit. Michel (7) gaf ouwe Voss, Herman, schaakles. Maar g6 tegen de …..(geen info geven over het repertoire van mijn teamgenoten). lijkt me dubieus eerlijk gezegd. Daarnaast als wit Lb5 speelt met het idee te slaan op c6 dan moet je geen tempo verspelen met a6. Onbegrijpelijk dat een ervaren speler dit uit zijn vingers krijgt. Carl (4) stond een gezonde boer voor. Ondertussen wist Joshua (6) een schijnbaar lastige stelling naar winst dirigeren. Ik moest in het verslag opnemen dat Evert Hondema een buitengewoon vriendelijke man is. Ruben (3) kreeg een goede kans doordat zijn tegenstander in prima stand Dh7+, Dh5+ en Dxe5+ blunderde (al heb ik de analyse nog niet gezien). Ruben deed fancy Lf5 en zag zijn dame ingesloten worden middels Th6. Toen dacht ik: die gaat na de 40e het pand afbreken, dus laat ik er maar even achteraan gaan. Niets was minder waar. Hij bleef zeer beheerst, mogelijk door de aanwezigheid van een vrouwelijke supporter. Twee nestoren nog aan het werk. Stand 3-3. Dit moet goed komen. Eric-Jan moest echter een kwal meer met beide 4 pionnen op een vleugel nog wel even naar winst voeren. Zou Carl het droog houden. Zijn tegenstander Marcel had wel wat compensatie voor de pion. Helaas diep in het middenspel of in het vroege eindspel besliste zoals zo vaak tactiek de partij. Die verdomde paardvorkjes ook altijd. Eric-Jan had echter de winst goed uitgerekend. Met Txe3 gaf hij de kwaliteit terug bleef er een gewonnen pionneneindspel over. Wit: Kg3, e3, e4, h4. Zwart: Kf6, e5, g6, h7. Ik dacht hij speelt h5 en loopt met zijn koning naar d3. Doet een driehoekje en pacmant alles op. EJ: g5! Wel zo makkelijk. En zo werd na een bloedige strijd de vrede getekend. Ging het overal op de wereld maar zo!

Ik heb al zin in de stadsderby tegen onze vrienden van GC4. Nog 20 nachtjes slapen.

´Vraag aan de captain van SISSA2. Wij komen drie spelers tekort. Wie kunnen jullie allemaal leveren?´ Aldus een donderdagse app van de captain van SISSA 1 aan zijn collega. Het is toch niet te geloven, wat zijn dat voor fluimen daar in het eerste als ze voor deze wedstrijd drie invallers nodig hebben. De wedstrijd van het jaar! Wat zeg ik? De wedstrijd van de eeuw, de ambiance van spelen in Htje met gelijktijdig in hetzelfde etablissement de wedstrijd SISSA 3 tegen SISSA 4 in aanmerking genomen. En dan het gore lef hebben om spelers van het 2e zover te krijgen om het eigen team punten afhandig te maken. Toch schiet ik in mijn KNSB teamleiders- en SISSA clubgeestmodus. Ik informeer bij de onze reserves wie zich, op straffe van voortaan door teamgenoten met de nek aangekeken te worden, beschikbaar stelt. Verontwaardigde reacties. Niemand dus. Captains van 3 en 4 verkopen ook nee. Is het dan een truc om er achter te komen wie bij ons speelt en wie niet, zodat de preps van het eerste wat gestroomlijnder kunnen? Geen van beide. Een half uur later is duidelijk dat Edim zich een grap veroorloofde. Die niet overal even goed valt. Geintje. Maar okee, Schwamm drüber.

Edim leent een van mijn befaamde 1,2,3 inkt pennen om zijn opstelling aan me door te geven. Natuurlijk is die compleet. ´Gratis punt´, aldus Sjoerd, die zojuist komt aanlopen, als hij hoort dat Sophie zijn tegenstander is. Ik licht Sophie in over deze provocatie. Kan de motivatie alleen nog verder opvoeren. Dan is het tijd voor de teamfoto’s. Mooi initiatief van het bestuur. Dylan neemt ze met een professioneel uitziende camera. Line-up SISSA 2: Michel, Olaf, Arthur, Anne-Dirk, Sophie, Joris, Joshua en Ruben. SISSA 1: Jorn, Kenneth, Jorik, Edim, Sjoerd, Marcel, Jordi en Wouter. Wij hebben wit aan de even borden. Nu snel er voor zorgen dat we de stoelen aan de muurzijde bezetten, voordat de jongens van het eerste dat doen. Speelt toch lekkerder, zonder al dat volk dat achter je rug schuifelt en je af en toe aanstoot. Gelukt. Cafébaas Maarten stelt ons een gratis drankje in het voorzicht. Applausje.

Onder de klanken van Procol Harum´s A Whiter Shade of Pale, Maarten maakte voor de gelegenheid een playlist, beginnen we. Dit is misschien de eerste KNSB wedstrijd ooit met muziek. Bij SISSA begon muziek overigens toen de barman van de Walrus, waarin we eind 70er jaren en de jaren ‘80 speelden, vergat de muziek uit te zetten bij het begin van de partijen. Vonden we prima. Laat maar zo. En wie dat, en het gepraat (en destijds soms ook gebrul) niet bevalt, dondert maar op. Het moet gezegd, sommigen deden dat ook. Dachten hun concentratie beter te kunnen bewaren bij clubs als Unitas, Haren of, erger nog, Groningen (nu GC)

Verwacht van mij als anti-theoreticus geen uitweidingen over openingen en varianten; ik kan nog net een Siciliaan van een Spanjaard onderscheiden. Joshua moet minutenlang wachten voordat Jordi de openingszet doet. Als dat gebeurt, betaalt hij met gelijke munt terug door ook lang te wachten met een antwoord. De heren gaan blijkbaar ook op het psychologische vlak de strijd aan. Wouter vraagt me of de zet van Ruben legaal is en wijst op de witte pion die op f4 staat. Het FIDE reglement verbiedt het in elk geval niet. Psychologisch puntje voor Ruben misschien. Ruben vertelt me even later dat hij ‘mezelf beloofd heeft niet gek te doen vandaag, normal chess’. Ik heb mijn twijfels of ik dat met f4 als een geruststelling moet beschouwen. Hij beklaagt zich wel over de muziekkeuze van Maarten. ‘Dat draaien ze in Buckshot’. Ikzelf, nota bene als liefhebber van jaren’80 depri, maar wel pre-bejaarde, vind de mix van overwegend sixties hits wel lekker.

Volgens Edim moet het wel goed aan met de club als hij tegen iemand (Anne-Dirk) speelt die hij nog nooit heeft gezien. Dat klopt. Daar hebben we nog meer van. Zoals Michel, die vorige wedstrijd z’n KNSB-debuut bij ons maakte. En Arthur, die ons vorig seizoen meer dan verdienstelijk in het Nosbo bekertoernooi versterkte, speelt nu zijn eerste wedstrijd voor ons. Na drie kwartier spelen zijn er nog nergens heftige slagwisselingen. Wel zie ik Sjoerds hoofd wat knikken in plaats van het bij hem beruchte schudden. Iedereen weet dat schudden bij Sjoerd betekent dat je je als tegenstander moet schrap zetten. Knikken is blijkbaar toch niet het tegenovergestelde, want er lijkt op het bord weinig aan de hand. Zal de maat van de muziek zijn. Joris zadelt Marcel met een iso-dubbelpion op. Een succesje. Maar of dat wat gaat opleveren in een taktisch onderonsje zoals het nu lijkt, is de vraag.

Er zijn nog drie borden waar na een uur spelen nog geen stuk of pion is geslagen: Arthur, Joshua en Sophie. En dan heeft Arthur nog maar 7 zetten afgeleverd. That’s dedication I like, maar je kunt overdrijven. Ik zie Wouter wat mistroostig kijken. Heeft f4 idd succes gehad? Lijkt er op. Ruben staat lekker met de iso-dubbelpion bij Wouter. Bij Joris wordt het een tikkeltje wild. Staat wel een pion voor. Maar wederzijds dames op rooftocht in de vijandelijke stellingen waarbij die van Marcel gevaarlijker lijkt. Joris moet zijn dame terugtrekken om direct verlies te voorkomen. Wat te zeggen van Michel? Nog weinig, behalve dan dat er ongelijk is gerokeerd. De h-pion schuift ‘ie alvast naar voren om aanvallende aspiraties te onderstrepen. Even Olaf onder de loep nemen. Een aangename verrassing. Staat serieus goed. Hij heeft de open c-lijn vast in handen en Kenneth is ook gehandicapt door een ingesloten loper. Ondertussen laat Arthur zien dat hij ook niet gekomen is voor een rustig schuifpartijtje. Hij slaat op f6 terug met een pion ipv dame. Jammer in dit verband is dat Yorick nog niet heeft gerokeerd. Ik heb het nog niet gehad over Anne-Dirk. Speelt tegen Edim, de op papier zwaarste opponent van het eerste. Anne-Dirk treft het daarmee niet, want in de wedstrijd tegen Kampen zat ‘ie ook al tegenover het ratingopperhoofd. Maar het gaat hem op het oog niet slecht af. Heeft een behoorlijke ontwikkelingsvoorsprong.

Michel loopt ontspannen rond. Net als Olaf en sommige anderen heeft de man alleen een t-shirt als bovenste lichaamsbedekking. Hebben die jongens het dan niet koud? In mijn ogen is zoiets vanaf 1 oktober alleen te billijken als je over voldoende vetreserves beschikt. Al zouden in dat geval esthetische overwegingen tot een wat decentere kledingkeuze moeten leiden. Joshua, niet bepaald de kleinste in ons team, zit met zijn hoofd zeker een decimeter lager dan Jordi. Raadselachtig, want de stoelen zelf lijken even hoog. Ik zou het niet prettig vinden om op te kijken tegen je tegenstander. In mijn carrière als journalist had ik met variaties in camerahoogte en al dan niet gebruik van zaken waarop je kon staan, trucjes om ondervraagden meer of minder geloofwaardig te laten overkomen. Al had ik wel een paar gevallen waarin de geïnterviewde of de daarbij aanwezige voorlichter dit door hadden en hoogtecorrectie eisten. Maar dit terzijde. Joshua staat desondanks best netjes met zijn loperpaar, al is de stelling nog erg gesloten.

Joris heeft een tweede pion gepakt. Moet hij wel bekopen met een vijandelijke toren op z’n 2e rij. En die dame van Marcel zwerft rond in de buurt van zijn ongerokeerde koning. Als dat maar goed gaat. De aangeboden consumptie wordt door velen omgezet in Beck’s Blue. Alleen Sophie zit achter een glas echt bier. Die heeft er zin in om Sjoerd’s boude uitspraak te logenstraffen. Ze blijft manoeuvreren. Ze speelt zelfs een paard terug op de onderste rij. Retirer pour mieux sauter. Hoop ik. Anne-Dirk lurkt nu wel tevreden aan een flesje cola, maar heeft niets kunnen doen met de ontwikkelingsvoorsprong. En ook een slechte loper. Al met al moeilijk om na anderhalf uur een overall prognose te maken.

Ik ga maar weer even naar de lichtpuntjes. Ruben grijpt een pion zonder nare consequenties. Wouter kijkt nog steeds zorgelijk, maar doet nu wel een schuchtere poging het werkterrein te verleggen naar Ruben’s koningsvleugel. Moet te pareren zijn. Joshua staat nog steeds redelijk. Sophie dirigeert stukken naar Sjoerd’s koning. Joris is er in geslaagd, ik weet niet hoe, om zonder direct mat te rokeren. Heeft wel 1 pion moeten teruggeven. Olaf, die nu een vest heeft aangetrokken, versterkt zijn greep op de stelling van Kenneth. Dat moet toch gewonnen zijn. Ruben slaakt een voor iedereen hoorbare zucht van verlichting als hij de gevaren op de koningsvleugel lijkt te hebben bezworen.

Maar naarmate de middag vordert, krijg ik een steeds unheimischer gevoel. Ok, Olaf stampt de stelling van Kenneth verder aan, maar Michel heeft in een onbewaakt ogenblik een stuk ingeleverd. Heeft er wel twee verbonden vrijpionnen voor, maar die hebben nog een lange mars voor zich. Bovendien zijn ze al geblokkeerd. Joris heeft nu gelazer op de onderste rij. Toeschouwer Edim, verlost van stellingsores, vertelt me een direct winnende combinatie voor Marcel. Die op een wat andere manier ook wordt uitgevoerd. Joris geeft op. Arthur, inmiddels is er ongelijk gerokeerd, lijkt geen vat te krijgen op de kwikzilverige stelling van Jorik. Levert pion in. Sophie’s aanval is afgeslagen. En Sjoerd krijgt nu ook een h-lijn. Olaf wint ondertussen. 1-1. Anne-Dirk kwam al de man met de hamer tegen, maar nu ook de man met de zeis. In tijdnood onderneemt hij een onbezonnen actie die door Edim wordt afgestraft. 1-2. Nu toch wat problemen voor Ruben. Bij een slagwisseling waarbij de dames worden geruild, lijkt hij een kwaliteit in te leveren. En Joshua heeft zich laten vorken. Stuk weg. Dit gaat lijken op een dikke nederlaag.

Michel verliest. Die vrijpionnen stellen inderdaad niets voor. 1-3. Gelukkig hoeft Ruben alleen maar een pion terug te geven ipv een kwaliteit te verliezen. Ook ongelijke lopers bij ieder twee stukken. Remise. 1 ½ – 3 ½. Sophie ziet een tegenaanval op zich afkomen en moet wat klein materiaal inleveren. Staat verloren. Maar doet een provocatieve loperzet waarbij Sjoerd zich een kwaliteit laat ontfutselen. Meevallertje, maar nog steeds staat het verloren voor Sophie. Ondertussen verliest Joshua. 1 ½ – 4 ½. Het is vanmiddag blijkbaar not easy being Sjoerd. Sophie heeft tijdnood, maar hij vluggert mee voor zover je daar met 30 seconden extra per zet van kunt spreken. Hij verblundert een stuk. Nu staat Sophie gewonnen. Sjoerd slingert er nog een kwaliteit tegenaan om een van zijn twee verbonden vrijpionnen een stap verder te brengen, maar dit is niet meer dan rearranging the deckchairs on the Titanic. Als Sophie dan een eigen pion richting achterlijn duwt, en een patpoging omzeilt, geeft Sjoerd op. 2 ½ – 4 ½. So much voor dat ‘gratis punt’.

Last man standing Arthur moet nóg een pion afstaan. Geen compensatie in de vorm van een aanval. Sterker nog, Jorik heeft het initiatief. Toch probeert Arthur er nog alles uit te persen wat er eventueel nog in zit qua kansen. Er resteert een eindspel paard met 2 pionnen op de ene vleugel tegen loper met 4 pionnen op de andere. Ik sta met bewondering te kijken hoe hij met dat paard nog onrust weet te stoken. Goed, het is verloren, maar Jorik mag niet te veel verkeerd doen. Doet ‘ie ook niet. 2 ½ – 5 ½.

Dit was een fantastische dag voor onze club. Wat een sfeer. Een hoeraatje voor het bestuur dat de zaken erg goed heeft georganiseerd. Chapeau! Je zou zeggen dat dit iets is om te herhalen. Deze situatie met vier teams gaat in KNSB- verband hoogstwaarschijnlijk nooit meer voorkomen. Misschien is dit het begin van een traditie om op een zaterdag tijdens de winter- of zomerstop, al dan niet in teamverband, tegen elkaar te spelen.

Door Carl.

Op papier is dit de lastigste van de drie laatste wedstrijden. O & O Kampen is een team met de op één na hoogste gemiddelde rating en staat derde in de competitie. Wij hebben de op één na laagste rating. Dit alles overigens na de ratingherziening van de KNSB, maar dat zal weinig verschil maken. We staan bij ingaan van deze ronde in de lagere middenmoot, dus er moet nog wel worden gepresteerd om het degradatiespook af te schrikken. Line-up: 1. Olaf 2. Jordi 3. Eric Jan 4. Marcel 5. Joris 6. Sophie 7. Maarten 8. Anne. Ook nu meer spelers beschikbaar dan kunnen worden opgesteld. Fijn voor een teamleider. Het derde heeft een vergelijkbare luxe. Als dat geen vierde team wordt volgend seizoen…
We spelen met alle teams weer knus in het speeltuingebouw in de Oosterpoort. Het bestuur zeilt deze keer iets minder scherp aan de wind door één klok extra mee te nemen. Wel ontbreekt er een zwarte loper. Probleempje, want er zijn exact genoeg spellen. ‘We beginnen niet zonder de loper’, wordt er geroepen. En: ‘wie woont er dichtbij om een loper op te halen? Niemand meldt zich. Ik weet niet hoe, maar op een of andere manier wordt het toch opgelost. Ook des SISSA’s is dat sommige borden er uit zien of er meer dan eens een ontbijt op is genuttigd en zijn er nogal wat kleurschakeringen onder de witte stukken. Vertraging is er doordat een stuk of zes spelers van de bezoekende teams nog niet komen opdagen. Je weet toch dat Groningen als het op parkeerproblemen aankomt een naam hoog te houden heeft? Ik kondig in mijn kwaliteit als wedstrijdleider aan dat er om kwart over een wordt begonnen.
Tegen die tijd ziet Maarten zich met zwart geconfronteerd met een Trompovski. Sort of, waarbij zijn opponent, een type met imposante baard, snor en knot waarvan ik me voorstel dat Sjoerd er zo uitziet op hogere leeftijd, alvast zijn koningsvleugelpionnen naar boven duwt. Daarbij vaak met een klap de klok bedienend alsof hij zojuist een sterke zet heeft afgeleverd. Joris ziet 1. f4 op zich af komen. Zijn opponent heeft zich bovendien bewapend met twee zilverglinsterende steentjes die hij samen met een verpakking chocolade mueslirepen en een zakje dropjes op tafel legt. De tegenstanders van Olaf en Eric Jan behandelen hun opening maar ietsje rustiger. Die van Olaf in het Italiaans (met d3) pakt behoorlijk wat ruimte op de damevleugel. Eric Jan speelt Aljechin. Het plan is ver opgerukte centrumpionnen aan te pakken.
Onze witspelers kennen geen bijzondere problemen. Sterker nog, Marcel lijkt gewoon een pion te kunnen pakken. Die jongen speelt zo snel soms. Zijn tegenstander, de oude en broze Mujkanovic, laat zich niet kennen en gaat er vrolijk in mee. Hij laat er zijn koffie koud voor worden. Na een half uur staan er al zo’n 20 zetten op het bord. Hij wint de pion zelfs terug. Al lijkt Marcel voor het verdere verloop de betere papieren te hebben door een betere ontwikkeling. Van de partij van Sophie valt nog niet zoveel te zeggen. Gaat gelijk op denk ik, zonder veel complicaties. Jordi zit er ontspannen bij. Schrijlings op zijn stoel lijkt hij alles onder controle te hebben.
Pxg4!! Maarten beukt er een van die opgerukte pionnen af. Dat paard winnen kan niet wegens matdreiging. Dat wordt spelen met een pion minder en zo’n vervelend paard in je stelling waardoor je met je koning geen kant op kunt. Marcel heeft er in een kwartier nog eens tien zetten tegenaan gegooid. De pluspion blijft nog even uit, maar na wat manoevres heeft ´ie er dan toch een te pakken. Nu het eindspel, ja dat is er hier na een uur spelen, winnen met T+P. Dat gaat lekker, virtueel twee punten in de tas. Ik zie het zonnig in, ook al omdat Sophie steeds beter lijkt te staan en Jordi behoorlijk ruimte-overwicht heeft.
Ik heb Anne nog niet genoemd. Ze moet zich wat zorgen maken over de loperbatterij die op haar koningsvleugel gericht staat. Maar ze heeft nog niet gerokeerd en doet dat simpelweg naar de andere kant. Kan nog van alles worden. Eric Jan belaagt ondertussen, zoals dat hoort in een Aljechin, een wat ver opgerukte centrumpion zonder naaste buur. Kan hij die niet gewoon winnen?
De tegenstander van Maarten geeft op als er ook nog een dame in de buurt van zijn koning verschijnt. ‘Slecht verdedigd. Hij heeft me gekilld.’ Met de overbodige en vreemde toevoeging: ‘Dat is zijn goed recht.’ De opponenten laten de eindstelling staan in plaats van netjes de stukken weer in uitgangspositie te zetten. Mogelijk uit zelfhaat komt de Sjoerd lookalike later af en toe weer aan het bord staan om de ruïne te bekijken.
Jordi trekt veel tijd uit om te reageren op een schaak. Opzij met opgave rokade of er iets tussen? Het wordt een paard. Blijft goed staan. Joris levert ondertussen en pion in door een tussenschaakje. Zoekt wel complicaties waarmee hij kansen op de koningsvleugel hoopt te krijgen. Zijn tegenstander laat de gelukssteentjes nu onder de tafel in een mini-circusact snel in zijn handpalm ronddraaien en verorbert in hoog tempo de muesli repen. Ook Olaf zoekt tactische complicaties, waarbij wederzijds stukken in staan, omdat hij een pion verliest of dreigt te verliezen. Toch twee dompertjes op de feestvreugde.
Marcel weet wel torens en paard te ruilen voor een pioneindspel. Omdat hij nog steeds die extra pion heeft, worden de geruchten steeds sterker dat hij gaat winnen. Met een vrijpion sprint hij naar de achterlijn, wisselt die in voor een dame, en voorkomt met schaak dat een vijandelijke pion promoveert. Nu nog de koning er in etappes bij halen. Marcel vergeet alleen dat die strategie niet werkt bij een c- en f-pion omdat er een pat-trucje in zit. Remise. De oude baas glundert over zijn inzicht de stukken te ruilen voor dat eindspel. En het gebrek aan basale eindspelkennis bij zijn ook al niet meer zo jonge tegenstander.
Gelukkig gaat het steeds beter met Sophie. Haar stukken hebben meer mogelijkheden dan de vijandelijke. Later offert haar tegenstander, in kennelijke wanhoop, een stuk voor een of twee pionnen. Vreemd genoeg trekt hij zich met resterend materiaal min of meer terug waardoor Sophie het stuk makkelijk kan consolideren. Kwestie van tijd. Jordi staat nog steeds prima. Met meer ruimte en een mogelijk initiatief richting vijandelijke koning. Ik vind hem eigenlijk op het randje van gewonnen staan naarmate ik langer naar de stelling kijk.
Anne heeft wel een pion moeten inleveren. Maar is dat erg in die stelling? Tegenstander offert in misschien wel overmoed plots een stuk. Is het aan te nemen? Anne calculeert na lang nadenken van niet. Tegenstander dwingt haar het stuk te nemen voor een dame-inval bij haar koning. Verdedigen is misschien niet de sterkste kant van Anne, want even later is het voorbij. Het bleek in de analyse dat ze ‘plus 3’ stond op een bepaald moment. Tant pis, zou Aurore zeggen.
Eric Jan schat ik in op niet meer dan remise. De op het oog onder druk staande vijandelijke pion wordt gestut. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat EJ er een zet of tien eerder meer uit had kunnen halen. De dames worden geruild. Er resteert een enkel paardeindspel met veel pionnen waarbij hij minder ruimte heeft en zijn tegenstander kan proberen hem er uit te tempoën. Dat lukt voorlopig niet, ondanks verwoede pogingen van zijn tegenstander om een gaatje te vinden.
Even Olaf uit het oog verloren, maar hij is best goed, dat wil zeggen zonder pionverlies, uit de complicaties tevoorschijn gekomen. Informeert of hij remise mag nemen. Mag. Gebeurt ook, een zorg minder. 2 – 2. Met Joris, Eric Jan, Sophie en Jordi nog in de race durf ik aan wedstrijdwinst te denken. Sophie wil het fraai afmaken en dirigeert stukken naar de zwarte koning. Even slaat de schrik ons om het hart als ze een dame en prise zet op de onderste rij. Maar bijna alles wint in die stelling. Ze rekent goed en ziet dat verweer niet mogelijk is. 3 – 2. Jordi moet wel wat klippen omzeilen om goed te blijven staan. Doet ‘ie netjes. In een tijdnoodduel, voor zover je daarvan kunt spreken met 30 seconden extra per zet, zet hij een valstrik voor een paard dat brutaalweg zijn stelling is binnengedrongen. Als er ook, nog brutaler, een vijandelijke toren zijn stelling binnenzeilt in plaats van het paard te redden, klapt de val dicht. Dan is ook 30 seconden te weinig voor zijn tegenstander, bij wie ik als wedstrijdleider het vallen van de vlag vaststel. 4 – 2.
Joris is nog steeds gehandicapt door de minuspion, maar hij heeft het weten te schoppen tot een dubbel toreneindspel. Elk kind weet dat toreneindspelen remise zijn. Probleempje is er wel met een wat afgesneden koning, maar schaakjes moeten toch kunnen verhinderen dat de vrijpion van zijn tegenstander promoveert. Die schaakjes moeten dan wel van achteren komen en niet opzij. 4 – 3.
Last man in battle: Eric Jan. Hij moet hard voor de remise en dus de eindzege werken. Zijn tegenstander probeert, het moet gezegd, alle mogelijkheden om zijn team nog naar een wedstrijdpunt te loodsen. Voortdurend wil hij EJ op het verkeerde been zetten met schijnoffertjes, tempozetjes, etc. Maar zoals zijn hoofdschudden af en toe al voorspelt, het leidt allemaal tot niets. Onze man blijft onder al die pogingen zijn paard naar de juiste velden dirigeren en aanvaardt het remise-aanbod. 4 1/2 – 3 1/2.
Mogen we na deze overwinning vaststellen dat we de kont hebben gered in 4A? Ik denk het wel, gezien het resterende programma waarbij we alleen nog de twee laagst staande teams treffen. Wordt hier nog gezellig volgend seizoen als ons eerste er bij komt.


Verslag door Carl

Zwak! Nee, dit is niet het oordeel over de prestatie van het Tweede in de wedstrijd tegen het team met hetzelfde volgnummer uit Damwoude. Het is de karakterisering van de pionstructuren in de stellingen van een aantal Friezen. Hiermee geef ik meteen een van de belangrijkste redenen waarom we deze wedstrijd winnen. Acteurs in dit waarschijnlijk cruciale treffen voor lijfsbehoud dan wel opmars in 4A: Jordi, Marcel, Olaf, Tjeerd, Sophie, Ruben, Anima en Marcel. Anne meldt zich daags voor de wedstrijd af wegens ziekte, zodat Ruben het feminieme blok onderbreekt. Zou anders een mooi plaatje zijn, maar Ruben compenseert dat door het dragen van een veelkleurig petje en een poncho-achtige creatie die voor een t-shirt moet doorgaan. Schrijver dezes is wederom non-playing captain en wedstrijdleider voor alle 3 wedstrijden; ook het Eerste en Derde spelen tegen respectievelijk Schaakwoude 1 en ESG Emmen.

We spelen, alhoewel thuis, niet in het Denksportcentrum. Te wijten aan capaciteitsproblemen daar. Strenge meesteres Ria van deze toch onvolprezen instelling laat daarmee volgens Maarten een ‘vieze scheet’. Nou ja, wat ons bestuur regelt bij deze calamiteit is niet verkeerd: een buurthuis in de Oosterpoort met aanpalende speeltuin. In de zaal is zelfs een klein podium waar 1e bordspelers een plek krijgen. Minder doordacht is dat er exact 24 sets zijn meegenomen. Met stukken en borden kan, behoudens zeer vergaande maltraitering, weinig mis gaan. Maar die klokken… Eerst even mijn deels vaste clientèle voorzien van 123 inkt-pennen. Drie stuks.

Onze tegenstanders, de tweede garnituur van hun club, en qua rating vergelijkbaar met die van ons, zijn allen op leeftijd. Op één na hebben ze grijs haar. En die ene is eigenlijk ook grijs, maar heeft dat uit waarschijnlijk esthetische overwegingen weggeschoren. Sommigen van hen leggen behoorlijk gewicht in de schaal, maar niet noodzakelijkerwijs op het bord. Ik vraag de opstelling van hun teamleider. Die overhandigt me een handgeschreven velletje met namen. Wat de grijsaard onmiddellijk terug wil. Ja, hola, zo zijn we niet getrouwd. Eerst overnemen op mijn eigen blaadje. Gek genoeg maar twee Friezen met namen die eindigen op ‘a’.

Jordi, zwart, speelt een klassiek Italiaanse partij. Net als Olaf twee borden lager. Ik vraag me af of aficionado’s van dit klassieke spel hier aan hun trekken komen, want beide opponenten vinden d4 blijkbaar te gewaagd en laten het bij d3. Interessant om die partijen in het verloop te vergelijken. Ruben vraagt wat er van hem wordt verwacht. ‘Ik ga een keiharde remise-variant in.’ Ik geef een antwoord waar hij niets aan heeft zoals ‘niet verliezen.’ Bij nadere inspectie zie ik dat het wel meevalt met die remisevrees. Aan de overkant van zijn bord zie ik een geïsoleerde dubbelpion.

Tjeerd, voor het eerst spelend dit seizoen, zit er ontspannen bij. Speelt tegen een duo ‘hangende pionnen’. Kan wat worden met het loperpaar dat die pionnen onder schot houdt. Anima wint een pion. Opponent heeft nogal wat activiteit met een loperpaar.Gevoegd bij het feit dat de stelling relatief open is, vind ik die pionwinst wel suspect. Sophie verliest een pion. De vraag is of ze daar wat voor heeft. Ze gaat wel op de vijandelijke koning af, wat moet ze anders, maar de breedgeschouderde en ook anderszins gevulde Schaakwoudenaar lijkt daarvan vooralsnog niet onder de indruk. Marcel zadelt zijn opponent op met een slechte loper, al heeft hij zelf evenmin een fris exemplaar. Hij heeft wel latente druk op een zwakke pion. Maarten heeft pas echt een zwakke pion op de korrel. Dat is fijn er tegenaan leunen de hele partij zonder dat zijn tegenstander daar veel tegen kan doen.

Klok uitgevallen! Lege schermen bij bord 2 van het Derde. Nu zijn de rapen gaar. Niemand is tot dusver zo behulpzaam geweest een partij op te geven dan wel remise te maken. Dan had ik nog een reserve. Ik probeer het apparaat opnieuw in te stellen, maar de teamleider van ESG wijst me op het inderdaad erg laag staande batterijniveau. Aan extra batterijen heeft niemand gedacht. Kan ik thuis nog ophalen, maar dat kost zeker een kwartier. Gaat van de tijd van Freerk af. Gelukkig weet de beheerder van het buurthuis ergens vier stuks op te duikelen. Toch lijkt de klok het met de oude energievoorziening het weer te doen. Afwachten.

Ruben waarschuwt me voor excessief tijdgebruik door Jordi. Blijkbaar een diep ingesleten gewoonte van onze eerste bord speler. Ik vind het nog meevallen: 1.14 tegen 0.50 bij 11 zetten. Dat zijn we erger gewend. Staat verder niet gek. Even een blik op belendende percelen. Bij Schaakwoude 1 speelt Sjoerd Hoekstra aan het voorlaatste bord tegen Wouter. Sjoerd is oud-Sissaan. Ook clubkampioen geweest. Ging in midden jaren ‘90 terug naar Friesland. Bij ESG speelt Douwe Többen tegen Paul. Douwe ging nog veel eerder weg. Beide bejaarden hebben ooit een goede leerschool gehad bij ons, ze winnen.

Mensen hebben soms vreemde gewoontes. De tegenstander van Olaf, een kolos, heeft de batterij uit z’n telefoon gepeuterd. Blijkbaar om er zeker van te zijn dat de wat belegen Samsung geen kik geeft. Die zorgvuldigheid legt hij niet aan de dag in zijn partij. Olaf kan mikken op tenminste één zwakke pion. Anima heeft de pion terug moeten geven om erger te voorkomen. Ieder dame met ongelijke lopers. Moet remise kunnen worden. Sophie baart me steeds meer zorgen. Blijft pion achter staan en opponent weet zware stukken te ruilen. Die aanval kunnen we inmiddels van aanhalingstekens voorzien. Ruben manoevreert wat rond die zwakke dubbelpion, maar veel succes heeft dat niet. Anderen boeken meer vooruitgang. Marcel gaat lekker door. Moet een punt kunnen worden. Inmiddels heeft Olaf een triplering van zware stukken door zijn tegenstander geneutraliseerd en blijft beter staan. Tjeerd houdt druk op die pionnen. Maarten kan de zwakke pion van wisselende kanten belagen. Daarbij heeft de stelling van zijn opponent meer weg van een ongeorganiseerd zigeunerkamp. Met excuses aan Roma en Sinti. Ik zie het zonnig in.

Twee vrouwen komen de zaal binnen met buggy waarin een kartonnen doos en een klein meisje zitten. Doos wordt afgevoerd door een deur in een hoek. Meisje huilt; begrijpelijk, met al die vreemde meneren die op hun tafels vreemde dingen doen.

Anima staat nu zelfs een pion achter. Maar tussendoor zijn de dames geruild. Dit ongelijke loper eindspel moet toch remise zijn? Dat blijkt even later als ze haar eerste score voor ons team zeker stelt. Om haar nog verder op te vrolijken zeg ik dat het misschien het winnende halfje wordt. Jordi vraagt of ‘ie remise mag spelen. Doe maar. Aldus. Olaf grijpt de zwakke pion met een simpele combinatie. Wel nog gevaren bij de koning afwenden. Na een slagwisseling staat hij nog meer gewonnen. Marcel gaat de zwakke pion ophalen. Buiten steekt hij een shaggie op. We hebben het over blunders. Ik ben zelf nogal kwetsbaar op dat punt. Zijn aanpak: leg iets op tafel of doe iets om je pols, elastiekje bijvoorbeeld, om je bij momenten waarop het er toe doet te herinneren dat je een blundercheck moet doen.

Tjeerd heeft in de tussentijd een van die zwakke pionnen gewonnen. Ik zie het nóg zonniger in, ondanks dat de situatie bij Sophie verslechtert. Misschien heeft ze nog een kans op remise, er zijn veel pionnen geruild. Tjeerd wint! Zijn tegenstander, in een poging om dameruil uit de weg te gaan, verliest een tweede pion. En dameruil komt er toch. Olaf houdt na de slagwisseling een dame over tegen een toren aan de overkant. Wint geruisloos. Ruben komt niet verder en berust in remise. Na dameruil bij Sophie lijkt het deo volente toch nog remise te kunnen worden. Koning staat beter. Mits ze daar iets mee doet. Gebeurt niet. Maarten combineert zich naar winst van een kwaliteit. En kan bogen op het bezit van een gevaarlijk ver opgerukte vrijpion. Staat totaal gewonnen. Even optellen: moet 5 ½ – 2 ½ kunnen worden.

Even weer kijken bij Marcel. Met zijn welgemeende advies aan mij met betrekking tot het vermijden van blunders doet hij zelf niets. Zijn stelling die tot voor kort een lach op het gezicht van iedere teamleider zou doen verschijnen, is veranderd in een rokende puinhoop. Tja, blunder. Geeft niets, dan maar winnen met 4 ½ – 3 ½, want Maarten wint overtuigend. Hoewel we nog één na laatste staan, zijn we nog vol in de running voor een stevige plek in de middenmoot. De topteams hebben we tenslotte al gehad.

Ik krijg ter plekke wat pennen terug van tijdelijke gebruikers. In de pizzeria laat Tjeerd een 123 inkt pen zien. Ik eis subiet het schrijfinstrument op, tegensputterende geluiden negerend. Bij thuiskomst blijkt dat ik één pen meer heb dan waarmee ik vertrok. Sorry Tjeerd.

Verslag door Carl

Jongere lezers vinden dit misschien een wat vreemde uitdrukking. Maar in een niet al te ver verleden was ‘van zessen klaar’ een zegswijze (in oorsprong sloeg het overigens op paarden) die uitdrukte dat je beschikte over de eigenschappen die je in staat stelden uitdagingen aan te kunnen. Wij willen als SISSA 2 graag om zes uur op een zaterdagmiddag in meerderheid tevreden op onze partijen terugkijken. Anders gezegd: de volle buit van twee matchpunten. Helaas constateren we, terugkijkend op de eerste vier wedstrijden, dat de vraag ontkennend moeten worden beantwoord. We zijn wel klaar om 18:00, maar in meerderheid bepaald ontevreden. Twee keer een behoorlijk pak rammel en een wreed verstoorde overwinningsroes tegen het op papier sterkere GC 4. Zoiets van nét voor de meet nog worden ingehaald omdat je zegevierend je handen alvast omhoog stak. 

De uitdaging GC 5 lijkt op papier te doen. Spelers ongeveer even sterk en sommigen van ons, Marcel, Jordi en Olaf bijvoorbeeld, steken in blakende dan wel goede vorm. Nieuw in het team: Anima. Nog geen rating. Maar wat ze op clubavonden laat zien, schept verwachtingen. In ieder geval dat we te maken hebben met een volwaardige SISSA 2 speler. Daarover straks meer. 

GC 5 komt op bezoek waardoor wij de verantwoordelijkheid hebben voor optimale speelomstandigheden. Onverwacht valt dat niet mee. Nadat andere clubs die eerder in het Denksportcentrum waren zich hebben bediend uit de materiaalkast, blijkt dat er voor onze teams te weinig borden en stukken zijn. Wat blijkt: Staunton heeft geen eigen materiaal meegenomen, wat ze normaal wel doen. Navraag bij barvrouwe Ria leert dat Nosbo secretaris Fons van Hamond de Stauntonners heeft gezegd dat dat niet nodig was. Daar moet ik die van Hamond nog eens op aanspreken. Waar bemoeit de vent zich mee. Aan Roland, Sissaan én Nosbo voorzitter, vraag ik om zijn secretaris mee te delen dat de teamleiders van SISSA 1, 2 en 3 hem een lul vinden. Pas om 13:10, nadat dat werkelijk alle hoeken en gaten van het Denksportcentrum binnenste buiten zijn gekeerd op zoek naar borden en stukken, is er genoeg materiaal. In een aantal gevallen op z’n zachtst gezegd vintage spul. Zo moet Ruben met XXL stukken spelen. Wouter op een krom bord dat, ik overdrijf niet, aan de zijde van zijn opponent drie centimeter omhoog staat. De stukken daar tarten de wet van de zwaartekracht door niet naar voren te kantelen, Wel fijn is dat sommige oude houten paarden kraaloogjes hebben.

Opstelling: 1. Marcel 2. Maarten 3. Jordi, 4. Eric Jan. 5. Olaf 6. Sophie 7. Anima 8. Ruben Oneven heeft zwart. Eindelijk een luxe-probleem met het vullen van het team. Writser, Niels T. en ik draaien uit. Vergelijk dat eens met de eerste wedstrijd waarin het halve team invaller was. En ja hoor, Ruben heeft weer eens geen pen bij zich. Hier, een van die gele 1,2,3 inkt dingetjes die ik voor dit soort calamiteiten altijd bij de hand heb. Zucht, ook vaste klant Olaf meldt zich voor een exemplaar. Sjoerd van het eerste wil er ook een. Je ziet ze maar voor hooguit de helft terug; zo raak je ook 1,2,3 door je pennen heen.

Eric Jan en Maarten zien zich geconfronteerd met het Scandinavisch. Ze lijken daar goed mee overweg te kunnen. Vooral Maarten, die een behoorlijke ontwikkelingsvoorsprong krijgt. Hij zegt dat hij alle drie partijen die hij ooit eerder tegen zijn opponent speelde, heeft gewonnen. Dat wekt vertrouwen. Hé, heeft Eric Jan nu al een stuk gewonnen? Nee, toch niet. Een eigen stuk wordt gepend en teruggepakt. Heeft nu zelfs een pion minder. Staat tegenover dat ongelijk is gerokeerd en er ongelijke lopers zijn. Ook is EJ beter ontwikkeld. Dus alles nog in de hand. 

Jordi speelt Tweepaardenspel in de Nahand. Tegenstander laat zien dat hij er wat van af weet door een specifiek zetje van Fischer te doen. Maar Jordi ziet er zelfverzekerd uit. Die wil aanval voor de geofferde pion. Maarten verzekert me dat Jordi goede ideeën heeft. Ook dat wekt vertrouwen. Wel verbruikt Jordi veel tijd. 

Bij Marcel is het al heel snel windkracht 10 op het bord. Hij offert een vrijpion op de e-lijn voor een sterke aanval. Sinds Marcel zijn coiffure in een wat meer gesoigneerde vorm heeft, is zijn spel er merkbaar op vooruit gegaan. Ja, ik zie een verband. Zelf houdt hij het op veel meer met schaken bezig zijn.

Anima speelt het Froms gambiet. Ik schreef al dat ze goed bezig is op clubavonden. Agressieve meid. Op het bord dan. Of ze dat ook hier laat zien? Ik weet geen moer van dat gambiet, maar zie wel dat er voor de pion niets aan de activa kant staat. Tegenstander Nico Karsdorp, de man met de vervaarlijkste neukteugels van de hele KNSB, is ook niet onder de indruk. Vrij kalm weerlegt hij de zwarte pogingen tot aanval en incasseert een tweede pion zonder dat er veel dreiging van Anima is.

Olaf en Ruben kuieren wat rond. Hun stellingen laten dat ook toe. Komen goed uit de opening. Wel vindt Ruben het jammer dat zijn opponent, die Pirc speelt, niet toelaat dat hij zijn dame kan offeren tegen drie stukken. Olaf staat veel actiever. Zegt dat de overwinning al binnen is. Of hij daarmee zijn eigen partij bedoelt of die van het team, is niet duidelijk. Ruben laat weten dat hij te veel tijd over heeft en dat nu de fase aanbreekt dat hij spoken begint te zien. Huh? De situatie op zijn bord geeft evenwel geen aanleiding tot bezorgdheid. 

Sophie staat eigenlijk best lekker. Loperpaar waar tegenstander zelf niets tegenover kan stellen. Kan wat worden in een eindspel.

Zo tegen half drie stampt Marcel er flink doorheen. Het offeren van de e-pion en het in stelling brengen van zo’n beetje alle beschikbare stukken richting vijandelijke koning, leidt er toe dat de verdediging van zijn tegenstander met donderend geraas ineenstort. Het is wachten op een uitgestoken hand.

Terwijl ik bij Olaf kijk, graait hij in een ogenschijnlijk sluitende combinatie een pion mee. Zelfverzekerd staat hij op. Het klopt toch wel he?, vraag ik hem. Zijn wat superieure lachje geeft het antwoord. Anima houdt de strijd nog wat gaande als er alleen nog zware stukken op het bord zijn. Piepklein remisekansje misschien. Bij Sophie is nog steeds weinig reuring. Blijft netjes staan. 

Marcel wint. Tegenstander is compleet kapot gespeeld. Gaat er daarna spoorslags vandoor. Maar vraagt later telefonisch hoe het met onze verrichtingen staat. Als club moeten we hem misschien een abonnement op de kapper geven.

Ruben pakt een pion. Ook nog met dameruil en een betere stelling. En Olaf haalt nog een extra pion op. Ik kan nu voorzichtig de balans opmaken. Puntje voor, Olaf en Ruben op winst, Maarten, Sophie, Jordi en Eric Jan staan okee en alleen Anima hoef ik af te schrijven. Maakt 5-3. 

Gaat dat dan zó makkelijk, die twee matchpunten? Je raadt het al: nee. Jordi blijft er veel tijd in steken, maar zijn tegenstander, met een pion in de buutze, blijft gewapend beton storten. Hoe gaat Jordi dat kraken? Ik zie het niet, maar zoals Maarten zei, Jordi heeft ideeën. Ondertussen blijven de tegenstanders van Eric Jan en Maarten overeind. Die lopen dus hun ontwikkelingsachterstand in als er niets gebeurt. De tegenstander van Maarten eet er zelfs een volkorenboterham met pindakaas bij. Getver! Eten achter het bord. Dat doe je toch niet. Vind ik alleen toegestaan voor die jongetjes met broodtrommels die je vooral vroeger zag. Zo eentje zoals Roland tegenover zich ziet bij ons derde team. Die moet ook nog vaak hoesten, klaagt Roland, die ook mekkerde over de krappe tafelconfiguratie. Hij heeft wel wat gelijk, maar we vonden het bij het gereedmaken van de zaal zo gezellig, drie lange rijen spelers.

Anima geeft op. Het was in een resterend toreneindspel niet te doen met die minuspionnen. Beetje jammerlijk debuut van Anima. Ik probeer het leed te verzachten door te zeggen dat we weten hoe goed ze kan spelen en iedereen het recht heeft om te verliezen. En als het team verliest, ze niet de enige is die dat overkomt. Ze lacht wat ongemakkelijk.

Ruben wint een extra pion. Maar hem had ik al als punt in de calculaties meegenomen. Ondertussen vind ik de stelling van Sophie niet meer zo okee. Koning staat te slecht en vijandelijke stukken te actief. Even buurten bij Maarten. Waar ik bij sta, levert hij zomaar een kwaliteit in. Wat is trouwens de beste positie voor een teamleider of supporter om bij de partij van je clubmaat te staan? Achter de rug van de tegenstander? Of achter je clublid? Ik ga er zelf van uit dat een speler die iemand achter zich heeft staan, zich daardoor ongemakkelijk kan voelen. En misschien een mindere zet produceert. Hoe dan ook, Maarten moet nu met een kwaliteit minder de bips droog houden en dat terwijl zijn tegenstander ook nog eens de ontwikkelingsachterstand heeft ingelopen. Als het meezit, kan Maarten met het loperpaar misschien net genoeg tegenstribbelen.

Sophie levert ook een kwaliteit in. Wat resteert is een ruïne. Dit verliest geruisloos. Nieuwe calculatie: 3 ½ – 3 ½ met een allesbeslissende partij van Jordi. Die staat weliswaar nog steeds de pion achter, maar zijn overgebleven pionnen rukken wel op richting vijandelijke koning. Staat erg goed, vind ik. 

Sophie geeft op. Dan gaat het snel. Maarten, in zijn poging er nog wat van te maken, geeft een van z’n lopers weg. Balen. Eric Jan, die ik eerder op remise taxeerde, scheert langs de rand van de afgrond. Zijn tegenstander gaat met de koning naar de andere vleugel waar hij geen last heeft van de loper van EJ. Als EJ nog een tweede pion verliest, zien we het donker in. Tot overmaat van ramp: Sophie zegt me gezien te hebben dat EJ’s tegenstander door zijn vlag is gegaan en pas daarna de 40^e zet voltooide. Dat gebeurde in afwezigheid van EJ, die was opgestaan na zelf zijn 40^e gedaan te hebben. Niemand behalve Sophie zag het dus. Maar alleen de wedstrijdleider of de tegenstander kan de vlag claimen. EJ achteraf: ‘Ik ben een sukkel.’ Tja, moet je maar bij je bord blijven vlak voor de tijdcontrole. Verliest Eric Jan dan? Nee, onze man weet er iets uit te persen, namelijk eeuwig schaak. Al was het geen eeuwig schaak, bleek later uit de korte analyse dat de tegenstander er winnend uit kon lopen. Gelukkig trapte die in de bluf.

Resteert Jordi, onze overgebleven hoop. Ik sta achter de rug van zijn tegenstander … en Jordi geeft zijn dame weg. Gloeiende … vul dat zelf maar in. Hij krijgt er een stuk voor. Jordi wil bijna opgeven, maar bedenkt zich omdat hij toch nog kansen ziet om met twee torens, twee lopers en drie pionnen het witte beton op te blazen. Hij komt een heel eind, maar als een van zijn lopers met een pionzetje wordt afgeknepen, is het snel afgelopen. 

3 ½ – 4 ½ verloren. We zijn nog niet van zessen klaar.

We troosten ons met een diner in een van merkwaardigste Chinese restaurants die onze stad rijk is. Tong Ah. Onthoud die naam. Die tent frequenteerden we wel eens eerder. De laatste keer zo’n jaar, anderhalf jaar geleden. Toen was het daar koud, waren ze bezig met een verbouwing en kregen we bier in blikjes. De verbouwing is afgerond. De kou en blikjes bier zijn gebleven. Het etablissement is blijkbaar meer ingesteld op afhalen. Het verstrekte voedsel is overigens ok. De serveerster, een oudere, gezette en wat volkse dame, blijkt de moeder te zijn van de eigenaresse. Ze belooft de verwarming op maximaal te zetten. We merken er niets van. Tip: rechauds zijn ook bruikbaar om je handen te warmen. Voor de volledigheid vermeld ik nog dat Ruben en Olaf ongevraagd hun 1,2,3 pennen hebben teruggeven.

Door Carl