SISSA 4 – GC 6

Verslag door Diederick

Het is een zaterdagmorgen, en ik stap uit bed vol goede hoop dat ik vandaag een underdog ga zien zegevieren tegen een titaan. Een Bijbelse overwinning zoals de nietige David die met slechts een steenslinger de reus Goliath wist te vellen. Ja, zo een strijd wil ik vandaag aanschouwen. Ik heb het dan natuurlijk over de wedstrijd KT Rolster versus GenG, die een halve finale spelen op het wereldkampioenschap League of Legends (ja, dit volg ik nog). Ik ben al ruim 12 jaar fan van KT, maar het is een team dat helaas vaak net tekortkomt op de momenten dat je in ze begint te geloven. Op het internationale podium hebben ze daarom nog nooit succes geboekt. GenG daarentegen is de gedoodverfde eindwinnaar van dit WK, met op elke positie spelers die kunnen claimen top 2 al dan niet top 1 van de wereld te zijn. En dan hebben ze ook nog eens geolied teamwerk.

Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit! Alle spelers van KT stijgen boven zichzelf uit en spelen de sterren van de hemel, terwijl GenG niet weet wat zich overkomt. Vier games later boekt KT de 3-1 overwinning en een ticket naar de grote finale, terwijl GenG met de staart tussen de benen afdruipt. Dit geeft mij een erg goed gevoel voor vanmiddag, alwaar wij met SISSA 4 iets soortgelijks hopen te doen. We hebben weliswaar de eerste wedstrijd tegen ons broederteam gewonnen, maar dat heeft GC 6 ook gedaan, en waar wij met de kleinst mogelijke marge de matchpunten opstreken deden zij dat met grote overmacht: 7.5 – 0.5! Het ratingsverschil gaat ook ferm hun kant op liggen als ik de spelerslijst bekijk. Maar zoals KT liet zien is alles mogelijk. Mijn favoriete speler van dat team, Score, speelt overigens al lang niet meer. Maar hij is nog steeds aan ze verbonden, nu als coach. En hoewel ik de schaakstukken nog niet aan de wilgen heb gehangen, heeft de loting bepaald dat ik me vandaag in eenzelfde rol vind. Nu maar hopen dat ik van de zijlijn mijn team genoeg voorbereiding en motivatie kan meegeven zodat ze het zelf vervolgens over de streep slepen.

Na een regenachtige rit kom ik aan in het Denksportcentrum en ik zie in ieder geval dat mijn hele team op tijd aanwezig is, mooi. Altijd een belangrijk begin. Carl houdt weer een mooi praatje terwijl ik met Kenneth luister (wat een luxe trouwens, dat zowel team 1, 2 als 4 genoeg spelers hebben dat hun captains kunnen coachen), en de handjes worden geschud en de klokken ingedrukt. En ik zie meteen iets bijzonders – de tegenstander van Vincent speelt 1.b4! Nu is de Orang-Oetan wellicht objectief dubieus, maar ik word er toch nerveus van. Ondertussen zet de Carl de ramen meteen maar open want binnen een kwartier transformeert de zolderzaal al naar zweethok. Dylan lijkt er het meest aan bij te dragen. Zijn gezicht staat op volle stress tronie en hij loopt naar me toe om te vertellen dat hij nooit meer een Siciliaan wil spelen. Gezien zijn belabberde stelling snap ik dat wel. De speedrun om nooit meer zwart te krijgen zet zich voort wanneer hij niet veel later een volledig stuk blundert.

Gelukkig is niet alles kommer en kwel. De tegenstander van Merlijn, die je trouwens in menig film en theaterstuk als verwarde professor zou kunnen casten, begint zijn dame aan te raken en zegt vervolgens ‘oh nee dat is niet handig’. Ik zie dat inderdaad dit gaat leiden tot een ingesloten toren en met een kwal voorsprong reken ik dit puntje virtueel al mee. Ik haal een bakje koffie, en Ria is zo van haar stuk dat ik geen bier bestel dat ze prompt mijn naam vergeet. Kan gebeuren. Ondertussen komt Dylan triomfantelijk naar me toe omdat hij met een listige valstrik een stuk terug heeft veroverd. Hij staat nog steeds slechter met een pion minder, maar nu is er tenminste wat hoop. Hoop heb ik ook bij de partij van Mark, de best geklede man van SISSA (hoewel Daniël daar wellicht ook iets over te zeggen heeft). Beide spelers zijn lang gerokeerd, maar Mark heeft concrete levenservaring met lang zijn. Hij pakt dan ook veel meer ruimte en naar mijn ogen een duidelijk voordeel. Bij Sven neig ik ook naar voordeel, maar is het minder duidelijk. Hij staat tijdelijk een pion achter, maar de plaatsing van zijn stukken is vele malen beter dan die van de tegenstander.

Maar genoeg over de flanken, de middelste paar tafels zijn ook bezig. Joël liet van tevoren weten extra gemotiveerd te zijn omdat dit zijn laatste partij is voordat hij een officiële rating krijgt. Ik zie bij hem dan ook een stelling waar hij lekker aan het drukken is richting de vijandelijke koning. Wel verbaas ik me hoe lang zijn eigen koning kwetsbaar blijft voor schaakjes op de diagonaal. Ik zou zelf hem veel eerder naar h1 een keer zetten. Maar er zal vast naar gekeken en nog geen noodzaak gevonden zijn. Finn en Rick lijkt nog niet veel over te melden, geen zorgen noch opluchting. Waar ik me wel zorgen over maak is de klok van Vincent – hij heeft zich solide gehouden tegen de onconventionele opening en geen gekke dingen gedaan, maar dit heeft hem wel een tijdsverschil van drie kwartier gekost. Maar ondanks dit verschil komt zijn tegenstander opeens met een remiseaanbod. Die mag Vincent natuurlijk aannemen – een halfje tegen iemand die zo’n 400 Elo meer heeft is in essentie een overwinning.

Intussen is Mark zo enthousiast over zijn stelling dat hij bijna het hele bord beweegt in plaats van de stukken erbovenop. Hopelijk gaat de focus niet verloren in deze gemoedstoestand. Bij Rick gebeurt dat wel een beetje; hij leek een mooie aanval op te bouwen maar smijt zijn pionnen net te achteloos naar voren waardoor er eentje sneuvelt zonder compensatie. Gelukkig staat Finn wel mooi met veel velden in het thuishonk van Annelies onder zijn controle. Maar dan komt opeens een naar zetje van de dame met de dame, waarmee Finn een belangrijke pion gaat verliezen en zich opeens zorgen moet maken over infiltratie in zijn eigen fort. En Rick laat een vol paard instaan met de hoop dat hij tegenspel krijgt aan de andere kant met een ver doorgelopen pion. Ik denk dat het niet kan, maar de opponent vertrouwt het niet en pakt de pion en laat het paard leven. Inmiddels is het tijd voor bier, zodat Ria me weer herkent en ik het beter kan verdragen dat Dylan verliest. De tegenstander, niet voor niks op bord 1 gesitueerd, was goed genoeg om het voordeel te verzilveren.

Weer boven met een goudgele rakker in de handen wordt mijn stemming meteen beter. Joël heeft de druk in zijn stelling laten uitbetalen in een toren voorsprong, en wint dus. Sven staat juist een kwal achter, maar heeft hier bewust voor gekozen met voluit compensatie en decimeert de vijandelijke koning. Met 2 uit 2 en sterke vertoningen zowel intern als extern kan deze man wel eens een gooi naar de Oosthoekbeker wagen dit seizoen. Ondertussen houdt eenieder die het bord van Finn bekijkt de adem in, want het schouwspel dat zich daar voltrekt is puur chaos en geweld. Zoals gezegd zijn beide partijen flink geïnfiltreerd in elkaars verdediging en het is maar net de vraag wie nou wie aanvalt. Daarbovenop speelt Finn ook nog eens puur op increment dus een lange rekensessie is misschien gewild, maar niet mogelijk. Maar met een voortreffend mentaal vertoon weet hij het hoofd koel te houden – in het labyrint van mogelijke zetten toont hij zich een echte Theseus en verslaat de Minotaurus.

Alsof we nog niet genoeg te vieren hadden, weet Rick ondanks 2 pionnen achter te staan toch remise te houden. Ik zou het gemakkelijk kunnen wegwuiven met een opmerking over toreneindspelen en remises, maar hij heeft hier hard voor moeten werken dus chapeau. Gezien Merlijn niet meer kan verliezen (en eigenlijk ook niet eens de winst meer kan ontgaan, maar zijn tegenstander heeft kennelijk een woordenboek gekocht waar het woord ‘opgave’ niet in staat) is de match dus al binnen voor ons. Nu enkel nog het einde zien en een krabbel op het wedstrijdformulier zetten. Na nog meer eindeloos getreiter met zijn paard wordt er eindelijk opgegeven tegen Merlijn als hij dreigt om twee pionnen te gaan promoveren (naar paarden, hopelijk). We wisten al drieënhalf uur dat hij ging winnen maar soit. Het is eenieders goed recht om zo lang te proberen als je wil.

Mark maakt het zichzelf nog onnodig lastig en moet uiteindelijk bewijzen dat zijn paard beter is dan 3 pionnen van de tegenstander, maar gelukkig lukt het. Je zou bijna niet doorhebben dat hij nog aan het spelen was want alle aandacht in de zaal is gevestigd op Joris en Tije, wiens resultaten nog wel verschil kunnen maken voor het tweede (maar dat helaas net niet deden). Maar Mark weet de overwinning binnen te slepen en dus mag ik eindelijk naar huis om avondeten te maken. Italia heb ik al teveel gehad de laatste tijd.

6-2, wat een prachtige uitslag. Die hadden we van tevoren niet voorspeld, met zo’n 160 Elo gemiddeld minder. We staan zelfs eerste momenteel. Zo blijkt toch maar weer dat die kleine steentjes van David flink dodelijk kunnen zijn, mits goed geslepen. En zoals KT nu opeens kan fantaseren over een WK winst, gaan wij vannacht dromen over een mogelijke promotie…