Een goede staart

staart (de; m; meervoud: staarten)

1. het achterste uiteinde van een dier: voortzetting van de ruggengraat aan de achterzijde van de romp: met de staart tussen de benen afdruipen verslagen, beschaamd weggaan; in de eigen staart bijten (a) zichzelf benadelen; (b) tot niets leiden
2. lichtende streep van een komeet
3. achterste gedeelte van iets: de staart van een vliegtuig
4. nasleep, gevolgen: die zaak krijgt nog een staartje blijft niet zonder gevolgen
5. overschot: een staartje wijn

Hoe ziet een sterk team eruit? Strak in pak, jeugdig enthousiasme, gevuld met talentvolle schakers, enorme uitschieters op de hoge borden? Bij SISSA 1 vinden we een van onze krachten in het feit dat we over de breedte vrij dicht op elkaar zitten qua sterkte. Als de kop van het beest er een keer moeite mee heeft, kunnen we op de staart rekenen, maar ook andersom. Dit brengt uiteraard ook problemen met zich mee. Onze brede selectie, in combinatie met het feit dat we bij de meeste wedstrijden meer dan 8 spelers per wedstrijd beschikbaar hebben, leidt ertoe dat we vaak een knip in de staart maken. Om de keuze makkelijker te maken heb ik uiteindelijk mezelf uit de selectie gehaald. Dit in combinatie met een agenda-gerelateerde blunder van nog 1 medespeler zorgt er dan toch voor dat de rest van de gewilligen een prettig potje konden schuiven.

Op naar de orde van de dag. We kwamen opdagen met de volgende line-up, vol hoop en dromen:

1. Edim
2. Gertjan
3. Olaf
4. Jordi
5. Sjoerd
6. Raymon
7. Enno
8. Wouter

Om het overtollig gebruik aan woordgrappen in staa(r)t te stellen verwijzen we vanaf nu naar 1 t/m 4 als de kop, en 5 t/m 8 de staart.

Om het verslag even origineel te houden rapporteren we nu van kop tot staart op volgorde van gevallen resultaten. Wouter was deze middag de staart van de staart, en hielp ons aan het eerste punt. Hij kreeg zijn voorbereiding van vrijdagavond niet op het bord, en moest op eigen kracht een stelling op het bord zetten. Na ongeveer 13 degelijke zetten was hij gerokeerd en volledig ontwikkeld, en werd het tijd om paard te offeren voor een aantrekkelijke aanval. De meningen waren verdeeld over de effectiviteit van het offer, maar de intimidatie achter de zet leidde ertoe dat de tegenstander zijn staart introk en het paard niet durfde te slaan. In dit geval was het weigeren van het geofferde stuk fataal, Wouter kreeg een overtuigende aanval, won een pion, nog een, en toen hij dreigde een kwaliteit mee te pakken aan het einde geloofde zijn tegenstander het wel en werden de handen geschud.

Sjoerd op 5 had ook een prima middag. Nadat hij zijn plannen op vrijdag vergeten was, en een paar minuten te laat de zaal in kwam op zaterdag, had hij genoeg rust kunnen nemen om goed uitgerust achter het bord te kunnen zit. De emotional support bananen waren dit maal niet nodig, alles liep perfect. De tegenstander offerde vrij vroeg een pion. Maar of er een plan achter zat? Sjoerd kon er geen kop noch staart aan vinden, geloofde er niet in, sloeg de pion en bleek aan het rechte eind te zitten. Enkele zetten later mocht er ook nog een toren buit gemaakt worden, waarna het tweede punt getekend mocht worden.

Raymon speelde op 6 ook een solide partij. Voor het eerste uur voorbij was wist hij al een pion te winnen. Daarna werden netjes een flink aantal stukken geruild, en werd de druk langzaam opgevoerd. Misschien wel iets te langzaam, want Raymon had flink wat tijd gebruikt om zijn stelling te bereiken. Een lange zit in de denktank voor een plan dat niet werkte maakte het hem nog lastig. Gelukkig werd de tijdnoodfase overleefd en kwam Raymon heelhuids met een punt weg. Staartgrap hier.

Als kers op de staart hadden we dan nog Enno op 7. Het zal wel door de heren van de onderste borden afgesproken zijn, want ook Enno wist ergens een pion op te snoepen. Verder leek alles ook goed onder controle. Stukken stonden prima, en de aanvallende zetten van de tegenstander werden altijd goed in de gaten gehouden. Uiteindelijk wisten de dame en toren van Enno binnen te dringen bij de tegenstander, en werd de koning naar voren gejaagd om daar uiteindelijk mat gezet te worden.

Zo had de staart een perfecte 4-0 naar voren weten te toveren. Dit was ook hoognodig, want onze kop had ditmaal de kop er niet helemaal bij. Olaf mocht na zijn mooie overwinning in de vorige ronde zijn kop-positie houden op bord 3 (is de overgang van staart naar kop-grappen al duidelijk geworden?). Naar verluidt had hij een overtuigende stelling opgebouwd, maar toen de mogelijkheid bestond om de partij te beslissen greep hij helaas mis, wat hem een volledig stuk kostte. Kort stak hij zijn kop in het zand en zette de aanval voort, maar uiteindelijk verdween het initiatief en moest hij toch de handdoek in de ring gooien.

Jordi had op bord 4 nooit echt problemen. Kansen waren er wellicht in het begin, maar de stelling liep vrij snel richting de remise toe. Jordi had afgelopen keer ook binnen een uur al een remise geschoven, dus ditmaal hebben we hem 3 uur door laten spelen voor zijn remise. Levert niet meer punten op, maar als captain had ik er toch een harde kop in en hoopte ik op meer. Er werden steeds meer stukken afgeruild, en na nog 10 zetten in een ongelijk lopereindspel spelen werd toch de vrede getekend.

Hiermee was de match al binnen, maar er resteerde nog 2 partijen om ons nog van een grotere overwinning te voorzien. Gertjan had op bord 2 naar eigen zeggen een partij met kwaliteiten waarvan ik niet zeker weet of ik die in een verslag mag zetten. De evaluatie van de stelling werd elke paar minuten op zijn kop gegooid. Toen de evaluatie misschien toch meer richting de kant van de tegenstander ging, werd toch voor zetherhaling geopteerd. Mooi meegenomen, Gertjan heeft wel beloofd de volgende partij weer wat beter zijn best te doen.

Dan op bord 1 nog kopman Edim. Vandaag koos hij voor de verandering voor een interessante zetvolgorde in de opening. Vrij snel ging het over tot vuurwerk en werden alle stukken naar elkaar toe gegooid. Het werd zo’n type stelling waarbij Edim vaak denkt in de trend van als het niet mis gaat dan sta ik goed. Helaas ging het wel mis. Er moesten twee pionnen ingeleverd worden in een poging de koning tot veiligheid te brengen. Maar de partij is nog niet voorbij. Edim hield zijn kop er lang bij, en wist de stelling nog af te wikkelen naar een ongelijk lopereindspel. Helaas wel eentje met twee pionnen minder. Er is nog lang gestreden, er zijn varianten over het hoofd gezien, en uiteindelijk slaagde de tegenstander erin om voordeel te halen uit de pionnenmeerderheid.

Als we dan even de koppen tellen eindigen we met een 5-3 winst. Als ik voortaan aan een staart denk, denk ik niet aan een van de 5 definities die de online van Dale mij opschotelt. Ik denk aan die toppers op bord 5 tot en met 8 die ons redden wanneer we het even zwaar hebben.

Verslag door Kenneth