Het is nooit een goed begin van de speeldag als je te horen krijgt dat 1 van je beoogde spelers ziek is. Finn baalde zelf enorm dat hij onze eventuele kampioenswedstrijd moest missen, maar het was nou eenmaal niet anders. Gelukkig hadden we nog een sterke speler op de reservelijst in Sven. Zelf zou ik ook kunnen spelen, maar nadat ik de week ervoor in de NOSBO enorm bezweek onder de druk van spelen voor een kampioenschap leek het me verstandiger om vandaag als non-playing captain mee te gaan. Helaas betekent dit wel dat we onze spion kwijtraken – Sven zou oorspronkelijk in Groningen gaan kijken hoeveel punten ons zusterteam SISSA 3 ging behalen zodat wij zouden weten hoeveel wij moeten scoren. Anne, de lieve man, maakte zich nog zorgen of dit soort praktijken wel bevorderlijk zouden zijn voor de goede sfeer op de club. Ik vermoedde echter dat gezien de aanwezigheid van bestuursgenootjes en romantische partners van de teamcaptains van 3 op onze speellocatie (waar SISSA 1 ook naar afreist), het derde zeker niet voor ons onder zal doen in informatievergaring.
We vertrekken in ieder geval dus naar het pittoreske Onna, een slapend dorpje vlak onder Steenwijk. Sommigen vanaf het hoofdstation, sommigen vanaf Assen waar Paul tegenwoordig woont. In de auto vertelt Dylan nog een interessant verhaal over gitaarklanken en Fourier-transformaties en we zijn allen verbaasd dat muzikanten ook wiskunde kunnen doen. Aldaar aangekomen voelt mijn team zich meteen als sterke ridders – ze mogen plaatsnemen aan ronde tafels. Bij het praatje van de wedstrijdleider blijkt dat ze hier bang zijn voor een heel ander soort spion – kennelijk werpt soms het bestuur van het dorpshuis een blik door de ramen en is het daarom erg belangrijk dat we waterflesjes niet zichtbaar op tafel hebben staan. Dan worden ze namelijk bang dat ze inkomsten mislopen aan de bar. Ik denk dat ze niet bekend zijn met het gemiddelde inname-volume van SISSAnen bij elke plek waar bier besteld kan worden als ze daar bang voor zijn, maar goed, her en der worden de flesjes naar de grond verplaatst.
De wedstrijd begint en na even de openingen te bekijken kan ik ook lekker buiten van de zon genieten met een bakje koffie. Als ik weer binnenkom zie ik dat Dylan nog in prep zit, want nog 1:30 op de klok na pak en beet 10 zetten opening, maar dat Sven in een klein half uur al heeft afgewikkeld naar een eindspel (maar wel eentje waar ik me zorgen maak over de opgerukte pion van de opponent). En Anne’s tegenstander heeft er al helemaal geen zin in want die biedt nu al remise aan. De stelling ziet er nog totaal niet dood uit, integendeel zelfs, dus Anne wijst het meteen af, terecht. Sjors zit in een type stelling die ik hem wel vaker zie spelen, Stijn oogt ook als een normale scandi partij. Bij Paul snap ik er zoals altijd niks van maar vind ik het wel mooi. Bij Rick zie ik al spannende dingen – het lijkt een race tussen Rick die ruimte pakt op de koningsflank versus zijn tegenstander op de damesflank, en ik weet nog niet wie die race gaat winnen. Bij Mark lijkt het duidelijker – hij ziet dat het paard van zijn tegenstander bijna opgesloten zit als Mark g4 speelt. Zijn tegenstander ziet het ook en creëert een extra veld, maar in feite helpt het de stelling niet doordat zijn stukken nu helemaal gecrepeerd elkaar blokkeren.
In de tussentijd blijkt Sven’s stelling inderdaad onmogelijk te spelen door die doorgelopen pion. Terwijl Sven hem moet babysitten en niet kan incasseren heeft het vijandige paard alle tijd om zich naar een kwaliteitswinst te manoeuvreren en niet veel later geeft Sven op. Maar onze tijdelijke achterstand is van korte duur, want Mark weet zijn tegenstander helemaal dood te duwen. En de stelling van Anne bleek inderdaad genoeg leven te bevatten want hij weet met wat mooie pionnen en penningen een stuk te winnen waarna opgave volgt. De voorsprong duurt echter ook niet lang, want nadat er een pion werd weggesnoept bij hem leek Rick er eventjes een prachtige aanval voor terug te krijgen. De hoop vervliegt helaas snel nadat er kalm f6 wordt gespeeld, waardoor opeens alles bij Rick hangt en bij de tegenstander verdedigd is. Pijnlijk, maar zo gaat het soms. In de analyse zal nog gaan blijken dat Rick een paar zetten eerder de zelfde aanvalsideeën in een iets andere volgorde kon toepassen samen met een mooi trucje maar ja, met achteraf de zet zien heb je nog steeds lege handen.
Gezien de helft van de borden klaar zijn, de klok drie heeft geslagen, en ik Wouter ook al zie rondlopen met een goudgele rakker, vind ik het ook wel tijd voor zo’n verfrissende versnapering. Dat helpt me met iets meer rust naar de resterende borden te kijken – blijkt dat het nog steeds enorm stressvol is zelfs als je niet speelt. Hoewel ik vooraf natuurlijk wilde dat we vandaag zoveel mogelijk bordpunten gingen verdienen om onze kansen op het kampioenschap te vergroten, maak ik me inmiddels meer zorgen of we überhaupt deze wedstrijd gaan winnen. Met ook nog geen nieuws vanuit Groningen over hoe het derde ervoor staat is dat alleen maar spannender – we willen natuurlijk niet dat opeens een lachende derde in GC of Veendam er met de titel vandoor gaat. Nu staat Paul er heerlijk voor met een mooie pion en goede coördinatie, maar Sjors is onhandig geweest met zijn verdedigers en moet op simpele wijze een stuk verliezen. En waar ik Dylan heel lang goed vond staan, met een solide plus, is hij ook even onhandig en verliest een kwal. Hij laat het zich gelukkig niet mentaal van de slag brengen en weet snel wel praktisch tegenspel te creëren. Stijn verliest ook een kwal, en staat erg laag op de klok, maar zijn stelling heeft veel trucjes en aanvalskansen dus die geef ik nog wel kansen. Maar als je puur het materiaal momenteel telt zouden we dus op verlies afstevenen.
Paul weet gelukkig zijn goede stelling te incasseren nadat zijn tegenstander een fout maakt die via schaakjes leidt tot torenwinst. 3-2 voor, maar drie borden die achterstaan. En door SISSA 3 hoor ik dat Aurore verloor, gestoord. En dat de rest van het team knappe mannen zijn, wat ik al wist, maar niet echt helpt met weten hoeveel punten ze verzamelen. Als Dylan dan ook mij benadert nadat zijn tegenstander remise aanbiedt, zeg ik dat hij door moet spelen voor winst tenzij hij echt nul kansen ziet. Ik denk namelijk dat Dylan beter is dan zijn opponent en dat er nog genoeg praktisch in de stelling zit. Hij ook, dus hij speelt door. Meteen daarna twijfelen we beide of het de juiste keuze was, want opeens heeft Sjors een remise weten te vinden op een bord waar we al lang een nul rekenden. Met weinig tijd en een oud enigszins nerveus ogende tegenstander wist Sjors telkens net genoeg te irriteren en te schijn-dreigen dat zijn tegenstander niks anders aandurfde dan zijn dame heen en weer te bewegen als antwoord op Sjors die hetzelfde deed. Ik denk dat hij nog genoeg goede zetten had en er geen echt gevaar was, maar soms doet een potje bluffen wonderen.
De spanning is inmiddels te snijden in de zaal. Stijn vindt enorm veel tegenspel en doet echt zijn verdomde best, maar het is allemaal net niet genoeg. Zijn eigen schaakjes raken op, en de tegenstander slaat zijn enige stuk eraf dat nog tegen mat kon verdedigen. 3.5-3.5 en alle ogen zijn op Dylan, en ja hoor: de man is onverslaanbaar met wit dit seizoen en hij maakt het wederom waar. Met een loper die domineert op de witte velden tegen een zwakke koning weet hij zijn toren er omheen te dansen om uiteindelijk een onverdedigde toren op a8 vanaf h8 in het vizier te krijgen, en met dit sluipschuttersschot is de wedstrijd besloten.
Maar is deze winst genoeg voor het kampioenschap? In ieder geval weten we zeker dat er een SISSA team promoveert. Maar welke? Daarvoor mag u het verslag van Aurore lezen (als je flink wat tijd over hebt). Wij hebben in ieder geval ongeacht hun resultaat een fantastisch seizoen gehad, met veel nieuwe debutanten die erg mooi spel lieten zien, een goede sfeer zoals altijd, ruim genoeg enthousiaste spelers voor elke wedstrijd – kortom een daverend succes. Vandaar ook de goede resultaten met slechts 1 nederlaag (en ons zusje weer verslagen wat altijd leuk is). Of we nou 1 of 2 zijn geworden, we zijn boven onszelf uitgestegen en hebben het noorden weer laten zien dat SISSA de beste leukste prachtigste club van het land is. Op naar volgend seizoen, en mijn laatste reflectie dat een speeldag die slecht begint nog steeds erg mooi kan eindigen.
