Wijk aan Zeessa

Dag 1

Het is al bijna avond als we bij ons verblijf in Spaarnwoude aankomen. Een korte worsteling tussen de erfafsluiting en de recent opgepikte hekkerman Sven, wordt beslecht door fence whisperer Aurore. Ook de andere voortekenen zijn gunstig. Het huisje is ruim, rustig en een kleine tien minuten rijden van de speellocatie. De jacuzzi is al voorverwarmd, het bier is door de eigenaren vast koud gezet en de reviews zijn (veelbe)lovend. Een kleine bloemlezing: “Geen kleine winkel aanwezig, wel frituur”, schrijft Sandra. “Echt een geweldig grote speeltuin. Een echte aanrader voor een prikkie. Als je wil spelen in de speeltuin is dit gratis en als je op een tractor wil kost het je 3 euro voor 1 uur lang rij plezier”, laat Anita weten. En Dan zegt: “Leuk naaktstrand natuurlijk wel wat mannen die rondje lopen en kijken… Maar niet vervelend”.
Allemaal goede redenen om met een goed gemoed naar de speelzaal te vertrekken voor de eerste ronde van onze vierkampen.

Geïnspireerd door de reviews van onze slaapplek en de vraag wat we eigenlijk met eten gaan doen na de schakerij, lees ik een bloemlezing van de reviews van de diverse McDonald’ssen in de buurt. Absolute aanrader voor als je eens door je gespreksstof in een autorit heen bent. Je zou namelijk denken dat die tenten overal hetzelfde zijn. Toch maken mensen er kennelijk een sport van om bij verschillende van deze eetgelegenheden vergelijkend warenonderzoek te doen en hun medeconsumenten van de voor- en nadelen van de verschillende burgerlokalen te verwittigen. Note to self, wat er ook gebeurt kunnen we de Maccie in Velsen-Zuid beter overslaan. Dan maar als last resort de kilo lasagne die Gertjan in de supermarkt kocht.
Het blijft toch een evenement hè, dat Hoogovens toernooi. Hoogovens ja, het T-woord durf ik al haast niet meer te zeggen. De gemoederen lopen in onze clubapp hoog op over de hoofdsponsor van ’s-Lands bekendste schaakfestijn. Het Wimbledon van schaken echter misschien wat overdreven. Het lijkt me sterk dat ze bij Wimbledon meer dan de helft van het deelnemersveld vragen lekker een potje in een achtertuin 8 straten verderop te tennissen. In IJmuiden hebben ze daar echter geen bezwaren tegen en we moeten daarom afscheid nemen van Aurore en Sven die zich naar de alternatieve speellocatie in het nabijgelegen hotel moeten begeven. Gertjan, Kenneth en ik begeven ons naar onze borden. Van het openingspraatje onthoud ik niks. Doet iemand anders dat wel? Waarom doet elk toernooi eigenlijk zo’n praatje? Nog een note to self, als tip aan het Chess festival meegeven dat ze volgend jaar beter een openingsmusical kunnen doen. Als ik opkijk uit mijn mijmeringen zijn de klokken al aan.

Kenneth speelde heel goed. Te goed. Het werd een beetje sneu voor zijn tegenstander, dus gaf hij een pion weg. Het bleek niet genoeg om de coole paardsprongetjes via g4 buiten te houden, Kenneth nam het eerste puntje mee naar huis.

Gertjan kreeg zijn prep op het bord. Op zet 9 was die prep echter op, en werd natuurlijk gelijk een rukker gespeeld. Veel positioneel geschuif binnen de remisemarge volgde. Gertjan moet er even bij in slaap zijn gevallen, want vergat de volle toren van zijn tegenstander te winnen. Daarna was een halfje toch wel het beste wat hij van de partij kon hopen en aldus geschiedde.

Aurore ging lekker, tot ze het wat saai begon te vinden en besloot haar koningstelling dan maar op te blazen. Haar tegenstander maakte daar dankbaar gebruik van en even later moest de SISSAanse onze eerste nul incasseren.

Sven opende lekker, had een killer aanval, offerde links wat, offerde rechts wat en kwam totaal gewonnen te staan. 1, 2, 3 instant knock-outs werden niet benut, maar het maakte allemaal niet uit. Ik denk dat Sven een beetje een duistere kant heeft en zijn tegenstander gewoon langer op de pijnbank wilde houden. Het draaide er uiteindelijk op uit dat hij met een simpel plan de laatste 8 haatschaakjes van zijn tegenstander kon overleven tot hij de dame kon incasseren. Je zag die koning gewoon langzaam de toren naderen, die compleet voor lul stond. Het is dan alleen wel jammer als je aan het eind van je plan afwijkt voor een zetje dat er cool uitziet maar wel mat in 1 weggeeft.

One game, two different flavors for black (Sven)

Ik kwam ongelukkig uit de opening, maar wist de dreigingen die daardoor ontstonden af te weren. Toen zijn tegenstander daarna een wachtzetje deed was ik zo opgelucht dat de druk eindelijk wat van de ketel was ,dat ik met “nu of nooit” in gedachten besloot de stelling aan de andere kant van het bord op te blazen. Het werd nooit.

Maargoed, dat was maar het schaken. Daarvoor waren we hier niet gekomen. Na de partij drinken we een kort biertje en stappen we in de auto terug naar huis. Onderweg wordt nog wat pizza en chicken popcorn (sic) besteld, waarbij niet helemaal duidelijk wordt of deze jongens wel daadwerkelijk bij onze locatie bezorgen. Nouja, we zien wel, first things first. Schaakbroek uit, zwembroek aan en in de hottub!

Daar bekijken we elkaars partijen nog eens uitgebreid op de opblaasbare zwembadset met magnetische stukken die Aurore voor de gelegenheid heeft gekocht. Kijk, ik heb het dus niet zo op Amazon. Maar het is alleen wel de enige plek waar dit ding te halen is. En ik moet u zeggen, de investering is het meer dan waard geweest. Werkte uitstekend en het beeld van 4 koppies die allemaal amper over de rand kijken naar een schaakstelling zal me lang bijblijven. Intussen zit ik daar de hele tijd mijn telefoon proberen droog te houden omdat we de deurbel natuurlijk niet horen en we ook niet willen dat de pizzaman onverrichterzake huiswaarts keert. Uiteindelijk komt het allemaal goed en dineren we onder het genot van een potje of 8 dageraad. De eerste dag kunnen we tevreden afsluiten.

Dag 2

Rond half 11 word ik wakker. Korte blik naar buiten. Sven zit al in de jacuzzi een boekje te lezen. “Het leven is mooi”, gaat door me heen, terwijl ik mijn zwembroek aantrek. We hoeven pas om 2 uur bij de speellocatie te zijn. Alle tijd. Mark eerst nog even antwoorden waar en hoe laat we spelen. Eitje bakken. Kopje koffie. Flevosap. Beetje preppen in en uit het zwembad. Allemaal ochtendrituelen die bij meerdaagse toernooien horen.
Iemand heeft intussen ook de instructies voor het gebruik van de jacuzzi opgezocht. Schijnbaar mag je er geen seks in hebben en eten tegelijkertijd. Geeft toch altijd te denken, dat soort specifieke verboden, wat voor situaties daartoe aanleiding hebben gegeven. We hebben er uitgebreid over gespeculeerd, maar geen consensus kunnen bereiken. Ik laat het aan de fantasie van de lezer.
Vlak voor vertrek krijgen we de live updates van Mark over de situatie bij de speelzaal. Wat XR types zijn uitgerukt om ons het leven zuur te maken. Of in ieder geval om het evenement flink te verstieren, omdat ze het niet zo hebben op de hoofdsponsor. 2000 kilo kolen tooien het paadje naar de ingang. Het pad zelf is verder met hekken afgesloten waar zich theatraal aan hebben vastgeketend. En er is een koor dat -verassend zuiver trouwens- vrij geforceerde op de situatie aangepaste varianten op bekende communistische evergreens zingt. De internationale, bella ciao, enzovoorts. Het heeft allemaal wel een gemoedelijk, beetje sneuig sfeertje. De 8 politieauto’s lijken me eerlijk gezegd wat overdreven.

Maargoed we moeten toch naar binnen. Een paar duwtjes tegen de hekken leren dat die zich niet makkelijk laten verplaatsen en dat de XR mevrouw die daaraan vastzit dat ook allemaal niet zo leuk vindt. Ik denk nog even dat ik me milieu- en publieksvriendelijker manieren kan voorstellen om te demonstreren, maargoed iets met grondrechten en we hebben het er maar mee te doen. Gelukkig treffen we Mark die wel raad weet met de situatie. Schouders onder de kettingen en rechtop staan en iedereen die kleiner is dan boomlange Mark kan gewoon over de kolenberg door de blokkade heen. Er volgt wat gemekker en gedrang van de uitsterfrebellen, maar de blokkade lijkt definitief gebroken. Totdat de politie roet in het spreekwoordelijke eten op de kolenberg gooit en ons vertelt dat ze al een paadje hebben vrijgemaakt en dat ze liever niet hebben dat we het heft in eigen hand nemen. Zit ook wel wat in eigenlijk. Mark pakt de leidersrol en wijst de mensenstroom in juiste banen. Er zijn nog wat rebellen die ook daar proberen binnen te komen, maar niet over de vereiste papieren beschikken. Zij worden vriendelijk doch beslist de deur gewezen.

Het betekent allemaal een vertraging van anderhalf uur. Anderhalf uur die we vullen met wat kletsen, nog een beetje extra prep en een biertje in het annexe restaurant annex dorpshuis naast de speellocatie. Uiteindelijk mogen we dan toch beginnen. Begeleid onder de zoete tonen van een sirene die de rebellen ongeveer een uur lang naast de speellocatie af laten gaan.

Aurore droogde haar tegenstander zo finaal af dat ze niet 1, niet 2, maar 3 mat in x kansen laat liggen voordat ze haar tegenstander uiteindelijk definitief de koning om laat leggen. Dat laatste gebeurde echter niet voordat de tegenstander in een straal verloren stelling hallucineerde dat dezelfde stelling al twee maal op het bord was gekomen en remise wegens zetherhaling voorstelde.

Mijn tegenstander liet de druk in het centrum te veel oplopen, waarna een serie ruilen leidde tot stukwinst. Na 18 zetten was het pleit al beslecht.

Gertjan kreeg weer prep op het bord, dacht dat hij zeer goed speelde, maar de computer maakte er in de nabeschouwing gehakt van. Een stuk weggeven met een overhaaste lange rokkade maakte de zaken er niet beter op. De dame wegblunderen nabij het eindspel clinchte de zaak.

Sven miste na 5 minuten twee pionnen, dat hem op opgetrokken wenkbrauwen van Aurore kwam te staan. De wenkbrauwen bereikten astronomische hoogten nadat meerdere gelegenheden om de pion terug te winnen onbenut werden gelaten voor positionele verbeteringen. Sven’s inspanningen en geduld werden na verloop van tijd echter beloond met een kwal en uiteindelijk een punt. In de nabespreking voegde Sven de ouders van het kind nog even toe dat hun zoon op een dag wellicht wel een goede schaker wordt. Ik zeg u nogmaals, de man heeft een duistere kant.

Kenneth speelde extreem saai. Maar irritant. Dat vond zijn tegenstander merkbaar ook. Tot Kenneth een pion blunderde. De tegenstander besloot vervelend terug te doen en te laten merken dat hij zijn stelling wel erg goed vond. U weet wel hoe dat gaat. Uitrekken. Knokkels kraken. Gaapje hier, oogcontact daar. Het lachen verging hem snel toen Kenneth toe kon slaan met eeuwig schaak. Zo haalde Kenneth dan formeel misschien niet meer dan een half puntje, maar nam de volledige morele winst mee naar huis.

We maken de balans op en delen de conclusie: we hebben honger. De keus valt op een gezellig uitziend restaurant in Spaarndam. Nee u weet ook niet waar dat ligt he? Schande! Weet u dan niet wat we allemaal aan Spaarndam te denken hebben? Ik zal het u zeggen: de droge grond onder uw voeten. Of eigenlijk, aan één specifieke Spaarndammer: Hansje Brinker. Want, leren we ter plaatse, dat is de jongen die volgens de overlevering met zijn duim een gat in de dijk heeft geplugd waarmee een doorbraak werd voorkomen. Zo, dat feitje kunt u toch maar mooi even aan uw triviakennis toevoegen. Graag gedaan.

Het eten was lekker en het door het restaurant zelf gebrouwen bier ook. Tevreden keren we huiswaarts en jaccuzziwaarts. Daarin worden de partijen en andere belevenissen van de dag nabesproken, tot het tijd is voor het evenement van het weekend. Ik had een pubquiz voorbereid. Weer de hele avond gehannes om mijn telefoon droog te houden, maar ook dat lukt min of meer. Na een ronde Groningen, een ronde Sissa, een ronde Tata en een ronde schaken wordt Kenneth uitgeroepen als weekendwinnaar. Nadien spelen we nog een of twee spelletjes binnen, onder het genot van diverse Disneyliedjes. We komen tot de conclusie dat het volgende SISSA evenement een pyamaparty waar we Shrek films gaan kijken moet zijn. De volgende conclusie is dat iedereen toch ook enigszins op tijd naar bed moet, ook al is het daarvoor eigenlijk al te laat. We moeten er morgen vroeg uit en het wordt, terugreis incluis, nog een lange dag.

Dag 3

We hadden ons nog zo voorgenomen eerder op te staan voor een laatste dipje. Het is er niet meer van gekomen. Stipt om 11 uur moeten we het huis uit zijn. Als om een punt te maken rijdt om 1 voor 11 de auto van de eigenaresse het erf op. Met de eigenaresse erin. Ze voegt ons nog een of twee opmerkingen toe over ons alcoholgebruik (een kratje met zijn vijven over 2 nachten, ik vind het allemaal nog wel meevallen, maargoed schaakcultuurverschillen denk ik dan maar). En dan? Dan koffie. Het tentje dat we uitzoeken is nou niet echt gezellig en de koffie nou niet echt lekker, maar het is tijdverdrijf tot we aan ons laatste potje beginnen.

Ik deed een rare in de opening, komt verloren te staan, blijf verloren staan, kom meer verloren te staan, maar mag afwikkelen naar een toreneindspel met ongelijke lopers . Draw. Mazzeltje.

Aurore speelde met zwart tegen een tegenstander die zijn research had gedaan over haar. En haar buurvrouw. Op LinkedIn. Sportief was wel dat hij hen liet weten dat hij zo onder de indruk was van hun brainpower. En dat kwam in het begin van de partij ook zo uit. De witte koning moest zijn rokaderecht opgeven. Dreigingen van wit waren geen echte dreigingen dus Aurore kon haar stelling lekker verder ontwikkelen. Ze kon versimpelen met wat ruilwerk en een toren lekker in het midden van de stelling planten. Maar waarom haalt ze hem daar dan weer weg? Oh hij kan weer terug gelukkig. Maar dan haalt ze hem weer weg?!? Als haar tegenstander eenmaal soeverein op de enige open lijn staat, haar paard buitenspel en de witte loper heerst gaat het allemaal helaas snel de verkeerde kant op.

Kenneth mocht van de groep geen lange partij spelen omdat men op tijd naar huis wilde, dus hij probeerde iets scherps wat niet helemaal klopte. Stelling was wel tricky, met foutpotentie voor beide kanten. Een paar onnauwkeurige voortzettingen van Kenneth gevolgd door nauwkeurige voortzettingen van de tegenstander deed zijn tegenstander uiteindelijk de das om.

Gertjan kwam redelijk uit de opening, maar blunderde op zet 17 waar weer niet van werd geprofiteerd. Daarna hielp hij langzaam maar zeker zijn stelling om zeep om nog 40 zetten lang toren en 3p vs toren en 4p te verdedigen. Na 4 van die zetten miste hij een relatief eenvoudige kans op remise, maar na nog 4 zetten kon hij wel profiteren van nog een fout. De partij werd tot kale koningen uitgespeeld, maar gevaarlijk werd het niet meer.

Sven speelde oudemannenschaak tegen een oude man. Klein positioneel voordeel (en een paar gemiste zetten van zijn tegenstander) leidde tot pionwinst. Een brutaal remiseoffer van de 70-jarige ex-uroloog werd stug afgewezen en Sven wist af te wikkelen in een gewonnen pionneneindspel. Het was genoeg voor het puntje en de gedeelde eerste plek in zijn groep. Daarmee won hij een boekenbon ter waarde van (50 gedeeld door 3) euro, een mooi excuus om voor 60 euro aan schaakboeken te kopen.

En dan zit het er alweer op. Behalve dat we nog 2,5 uur naar huis moeten. Daar draait onze chauffeur zijn hand echter niet voor om. 2,5 uur techno later staan we op het station. Moe, maar tevreden. Onderweg naar huis denk ik nog even terug of er nou echt een hoogtepunt van het weekend aan te wijzen was. En dat was er, schaken in de hottub met je SISSA maten is namelijk gewoon te gek. Het toernooitje eromheen is eerder een excuus. Dat er nog maar veel mogen volgen.